Από την προηγούμενη χρονιά έχουμε εισέλθει σε μια περίοδο που από τους αρμόδιους και τους ειδικούς θεωρείται ιδιαίτερα κρίσιμη για ένα θέμα που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «Μακεδονικό». Ουσιαστικά βέβαια, πρόκειται για την αξίωση της Κυβέρνησης των Σκοπίων να χρησιμοποιούν την ονομασία «Μακεδονία» για το νεοσύστατο κράτος τους, μαζί με τις αναφορές στο Σύνταγμά τους περί αλυτρωτικών βλέψεων και άλλες προκλητικές ενέργειες.
Οι λόγοι για τους οποίους η περίοδος που διανύουμε θεωρείται κρίσιμη είναι αφενός ότι έχουν στενέψει τα χρονικά περιθώρια που είχε θέσει ο ΟΗΕ για την εξεύρεση λύσης, αφετέρου ότι στην προσεχή σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, στο Βουκουρέστι στις 2-4 Απριλίου, πρόκειται να ληφθεί απόφαση για να προσκληθούν τρεις χώρες της Βαλκανικής (Αλβανία, Κροατία και ΠΓΔΜ) να καταστούν μέλη της Συμμαχίας. Με ποιο όνομα τα Σκόπια θα κληθούν να μπουν στο ΝΑΤΟ; Αυτοί φυσικά επιθυμούν - και επιμένουν – με το «Μακεδονία», κάτι που η Ελλάδα θεωρεί απαράδεκτο. Έχει τη δυνατότητα να το αποτρέψει χρησιμοποιώντας το δικαίωμά της να θέσει βέτο και έτσι να μη ληφθεί απόφαση που δεν μας ικανοποιεί. Όμως ούτε με το ισχύον - προσωρινό - όνομα ΠΓΔΜ, μπορεί να γίνει δεκτή, διότι κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε προβλήματα δεδικασμένων στο μέλλον.
Δυστυχώς κάποιοι στην Ελλάδα, ηθελημένα ή αθέλητα, παίρνουν θέσεις που είναι ενάντια στα συμφέροντα της χώρας. Κάποιοι έχουν εγκλωβιστεί από απόψεις που κυκλοφορούν ξένοι κύκλοι, συνήθως με τη χρησιμοποίηση «ειδημόνων», όπως συνέβη και στην περίπτωση του Σχεδίου Ανάν. Παρουσιάζεται έτσι, η άρνηση της πλειοψηφίας των Ελλήνων να δεχθούν την ονομασία «Μακεδονία» για την περιοχή της Βαρντάρσκας, ως υπερβολική και συντηρητική θέση που θα πρέπει να εγκαταλειφθεί.
Σύμφωνα με όλα τα ξένα λεξικά, το όνομα της επαρχίας αυτής της Γιουγκοσλαβίας που σήμερα αποκαλείται ΠΓΔΜ, ήταν προ του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, Βαρντάρσκα, από τον ποταμό Βαρντάρ που τη διασχίζει, δηλαδή τον Αξιό. Είναι γνωστό για ποιους πολιτικούς σκοπούς ο Τίτο δημιούργησε, εκ του μη όντος, ένα νέο έθνος, με νέα ιστορία, νέα γλώσσα, νέο όνομα. Λάθη και αδιαφορία της ελληνικής πολιτικής για δεκαετίας πληρώνει σήμερα ο Ελληνισμός. Είχαμε φτάσει μάλιστα στο σημείο, κυρίως τη δεκαετία του 1980, να θεωρούνται «ακροδεξιοί» και άρα «επικίνδυνοι» όσοι αναφέρονταν στην ελληνικότητα της Μακεδονίας, όπως το ίδιο συνέβαινε και για τη Βόρειο Ήπειρο.
Σήμερα το θέμα βρίσκεται σε δύσκολη καμπή. Από 1993, η Ελλάδα άφησε να χαθεί η μάχη σε πολλά σημεία. Ωστόσο, εκείνο που μπορούμε να διδαχθούμε από τις κατά καιρούς τοποθετήσεις των ξένων παραγόντων και ουσιαστικά των λεγομένων μεγάλων δυνάμεων, είναι ότι η σθεναρή στάση των λαών παίζει σημαντικό ρολά στις αποφάσεις τους. Θα αναφέρουμε απλώς την παράγραφο της αναφοράς του Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα, προς την κεντρική υπηρεσία του, σχετικά με το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης του 1992: «…Το μαζικό λαϊκό συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη, τον περασμένο μήνα, ήταν μια καθαρή ένδειξη και του βάθους και του εύρους του ελληνικού αισθήματος γι’ αυτό που θεωρείται ως απειλή προς τη διεθνή αποδοχή της ελληνικότητας της Μακεδονίας. (…) Αν και μάλλον ισχυρότερη στο Βορρά, η προσήλωση στο μακεδονικό ζήτημα και, πιο συγκεκριμένα, σε σχέση με τα μελλοντικό όνομα του νέου κράτους στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας, αυτή εκτείνεται στους Έλληνες από τη μια άκρη της χώρας στην άλλη και ακόμα και στο εξωτερικό. Αυτό αποδείχθηκε στο πρόσφατο πανελλήνιο μποϊκοτάζ των ολλανδικών και ιταλικών προϊόντων… Η Μακεδονία αποτελεί ένα ζήτημα στο οποίο ο ελληνικός λαός παίρνει την πρωτοπορία περισσότερο από την κυβέρνησή του. Δεν υπάρχουν διαφωνίες, τουλάχιστον σε δημόσιο λόγο. Το θέμα διασχίζει όλα τα κομματικά σύνορα.»
Θέλουμε να ελπίζουμε ότι όλοι αυτοί οι παράγοντες έχουν κατανοήσει ότι η αποδοχή ενός ονόματος που προσβάλλει και εξοργίζει τους Έλληνες δεν είναι δυνατή και μάλλον περισσότερα προβλήματα θα δημιουργήσει στο μέλλον. Όσο για τους δικούς μας ηγέτες, καλό θα είναι να λάβουν υπόψη τους εκείνο που μας διδάσκει ο Θουκυδίδης, μέσω του Περικλή, ότι δηλαδή, δεν πρέπει να υποχωρήσουμε στις απαιτήσεις τους, διότι θα προβάλλουν, αμέσως, άλλη μεγαλύτερη απαίτηση, γιατί θα νομίζουν ότι και τώρα ενδώσαμε από φόβο. Εν πάσει περιπτώσει, η επίσημη ελληνική θέση έχει καταλήξει σήμερα στην επιδίωξη μιας «εφικτής» λύσης, που θα περιλαμβάνει μεν τη λέξη «Μακεδονία» αλλά μέσα σε μια μικτή ονομασία, όπως «Δημοκρατία της Νέας ή της Άνω Μακεδονίας» ή κάτι παραπλήσιο. Δεν μας είπαν βέβαια πως θα αποκαλούνται οι κάτοικοι της χώρας αυτής. Νεομακεδόνες, Ανωμακεδόνες ή απλώς Μακεδόνες; Μάλλον το τελευταίο θα συμβεί κι εμείς θα ζούμε με την ψευδαίσθηση ότι «πετύχαμε» λύση. Μήπως αποκαλεί κανείς τους κατοίκους της Μεγάλης Βρετανίας, Μεγαλοβρετανούς; Απομένει να δούμε τις εξελίξεις…
