Γράφει ο Παναγιώτης Δεμέστιχας

Καθηγητής Φιλόλογος /www.kks.gr

Στη χώρα μας τα κρούσματα παραβατικότητας ανηλίκων έχουν γενικά ήπιες μορφές, αν συγκριθούν με περιπτώσεις της υπόλοιπης Ευρώπης και Αμερικής. Ωστόσο παρατηρείται τον τελευταίο καιρό μια αύξηση του φαινομένου αυτού. Βασική αιτία αλλά και πεδίο πρόληψης είναι ο θεσμός της οικογένειας.
Ανεξαρτήτως του βιοτικού επιπέδου, οι σχέσεις των μελών της οικογένειας περιορίζονται κυρίως στη διεκπεραίωση των καθημερινών εκκρεμοτήτων. Οι σχέσεις όμως απαιτούν ουσιαστική επικοινωνία και η επικοινωνία απαιτεί χρόνο, κάτι που δυστυχώς λείπει από όλους μας. Η αδυναμία δε για ουσιαστική επαφή καλύπτεται συχνά, από όσους βέβαια έχουν την οικονομική άνεση, με παροχή υλικών αγαθών. Αν πάλι η οικονομική κατάσταση της οικογένειας είναι ισχνή και το κοινωνικό περιβάλλον έχει στοιχεία παραβατικότητας τότε το πρόβλημα επιδεινώνεται.

Σε μια κοινωνία που οι νέοι ακούν για διαφθορά, για δυσοίωνο εργασιακό μέλλον, για πελατειακές σχέσεις και για κοινωνική καταξίωση εκφυλισμένων ηθικά ατόμων, εύκολα μπορούν να υιοθετήσουν μηδενιστικές μορφές συμπεριφοράς χωρίς κανένα ιδιαίτερο ιδεολογικό κίνητρο. Σε καμία περίπτωση δε νομιμοποιείται η παραβατικότητα των ανηλίκων, αλλά για τη στάση αυτή ενός ανθρώπου 15, 16, 17 χρονών με μόλις 4―5 χρόνια κοινωνικού προβληματισμού οι υπαίτιοι είμαστε αποκλειστικά εμείς .

Έτσι λοιπόν προτείνω, ο καθένας μας, αν διαπνέεται ακόμη από σταθερές αξίες, ας προσπαθήσει με το έργο του και όχι με λόγια, να επηρεάσει θετικά το μικρό κοινωνικό του περίγυρο, όντας έντιμος και συνεπής με ό,τι ασχολείται. Μολονότι δε προσβλέπω σε σημαντικές αλλαγές στο εγγύς μέλλον, αν κάνουμε έστω και ένα νέο να αδράξει τη ζωή και να παλέψει με κέφι και όρεξη θα είναι μια κάποια επιτυχία.