Άρθρο της Νίνας Γκατζούλη
Καθηγήτριας στο Πανεπιστήμιο του Νιου Χαμσάιρ (ΗΠΑ)
Προέδρου των Παγκοσμίων Παμμακεδονικών Ενώσεων.
Η Ελλάδα θα πρέπει να αξιοποιήσει τη συγκυρία με την παρουσία του Ομπάμα στον Λευκό Οίκο, την παγκόσμια κίνηση των καθηγητών υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας και τον φιλελληνισμό που αναγεννάται.
Αναμφισβήτητα η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι ένα από τα μείζονα θέματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία και κατά συνέπεια κυριάρχησε στην ατζέντα της προεκλογικής περιόδου. Η νέα κυβέρνηση σαφέστατα θα πρέπει να εστιάσει την προσοχή της στην οικονομία και στα κρίσιμα κοινωνικά θέματα που έχουν προκύψει. Όμως η αποκλειστική εμμονή στα θέματα αυτά αποπροσανατολίζει τον ελληνικό λαό από άλλα, εξίσου καθοριστικής σημασίας θέματα για το μέλλον της χώρας.
Από τη γέννηση της ιδιωτικής τηλεόρασης στις αρχές του 1990 εξαφανίστηκαν από την ατζέντα των δελτίων ειδήσεων και ελαττώθηκαν αισθητά στον Τύπο οι αναφορές στα εθνικά μας θέματα. Η οποιαδήποτε αναφορά περιορίζεται στη συρραφή των δηλώσεων των εκπροσώπων του πολιτικού κόσμου, χωρίς ανάλυση ή ουσιαστική διερεύνηση της πορείας των. Χωρίς να επιρρίπτουμε την ευθύνη στα ΜΜΕ αποκλειστικά, σίγουρα είναι αυτά που θέτουν την ημερήσια ατζέντα. Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής, η οποία μπορεί να ξεκίνησε με τη λογική ότι “δεν πουλάνε” ως θέματα, είναι η παντελής έλλειψη ενημέρωσης του ελληνικού λαού και κατά συνέπεια η απάθεια για την πορεία και τις εξελίξεις σε κρίσιμα θέματα εξωτερικής πολιτικής.
Θα αρκεστώ στο Μακεδονικό θέμα, το οποίο οδηγήθηκε στο σημερινό αδιέξοδο διότι από τη δεκαετία του 1940 τόσο οι πολιτικοί όσο και οι δημοσιογράφοι δεν έδωσαν τη δέουσα σημασία και το υποβίβασαν. Μαζί με τα Ελληνοτουρκικά, το Μακεδονικό είναι από τα πιο κρίσιμα θέματα της Ελλάδας. Η ανοχή της ελληνικής πλευράς και η πολιτική της φιλικής προσέγγισης τροφοδότησαν τόσο την αδιαλλαξία όσο και τον παραλογισμό των διεκδικήσεων των Σκοπιανών, οι οποίοι έφθασαν σε ακρότητες και προκλήσεις που ξεπερνούν κάθε όριο. Μετονόμασαν αεροδρόμια και στάδια, επιδόθηκαν σε μια συστηματική προπαγάνδα περί ανύπαρκτων μειονοτήτων, σφετερίστηκαν εθνικά σύμβολα, παραβίασαν κάθε άρθρο της ενδιαμέσου συμφωνίας, οικειοποιήθηκαν τη μακεδονική ιστορία...
Η ελληνική εξωτερική διπλωματία εξακολουθεί την πολιτική της “σιγής ιχθύος”! Την ίδια “σιγή ιχθύος” που διατήρησε έναντι των μελών της παγκόσμιας διανόησης ακόμη και μετά την πρόσφατη επιστολή τους στον αμερικανό πρόεδρο για να αποσύρει την αναγνώριση των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», ούτως ώστε να διαφυλαχτεί το επιστημονικό τους αντικείμενο από αυθαίρετες παραχαράξεις της ιστορικής αλήθειας. Καμία χώρα στον πλανήτη δεν θα ανεχόταν τις παραπάνω προκλήσεις, που αποτελούν ξεκάθαρα επεκτατικές βλέψεις εναντίον της. Αντιθέτως, όλοι αυτοί οι -κατά γενική ομολογία- παραλογισμοί των Σκοπίων θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν ως επιχειρήματα ανατροπής της ελληνικής θέσης κατά της σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό, η οποία έχει υιοθετηθεί από την πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα.
Η διακυβέρνηση Ομπάμα διάκειται φιλικότερα προς την Ελλάδα και δεν ασκεί πιέσεις στη χώρα μας για τη “διευθέτηση” του Μακεδονικού, όπως έπραττε προκλητικά η ομάδα Μπους. Αυτή τη συγκυρία στην Ουάσιγκτον, την παγκόσμια κίνηση των καθηγητών υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας αλλά και τον φιλελληνισμό που αναγεννάται λόγω της επιστροφής στις διαχρονικές αξίες του ελληνισμού, θα έπρεπε η Ελλάδα να τις αξιοποιήσει. Πέρασε ανεπιστρεπτί η προσπάθεια της παραχάραξης της ιστορίας μέσω των διανοητικώς στερουμένων συνάφειας θεωριών του μεταμοντερνισμού και της πολυπολιτισμικότητας κατά την περασμένη δεκαετία. Ό,τι δεν είναι αυθεντικό απλώς καταρρέει στο πέρασμα του χρόνου.
Η ελληνική πλευρά δύναται και κυρίως οφείλει να αποσύρει τη σύνθετη ονομασία η οποία θα περιέχει τον όρο “Μακεδονία”, διότι οποιοδήποτε όνομα με τον όρο “Μακεδονία” καθιστά τους γείτονες ως τους μοναδικούς “Μακεδόνες” της περιοχής, με κάθε δικαίωμα “μακεδονικής” εθνότητας και “μακεδονικής” γλώσσας. Επιπλέον είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε χώρας να εξαιρείται από ορισμένες ευρωπαϊκές ρυθμίσεις που αφορούν ευαίσθητα εθνικά θέματα. Για το θέμα της σύνθετης ονομασίας πρέπει να αποφασίσει ο λαός μέσω δημοψηφίσματος.
