Γράφει ο Δημήτριος Σαρδέλλης
Υπτγος ε.α., υπεύθυνος παραγωγής και παρουσιάσεως Ρ/Φ εκπομπής ΕΑΑΣ «ΠΑΛΑΙΜΑΧΟΙ», Γ.Γ. Ενώσεως Οικογενειών Ελλάδος (ΕΟΕ)
Πιστεύοντας πως την περίοδο αυτήν των Χαρμόσυνων και Αγίων Ημερών της Χριστιανοσύνης πρέπει αποκλειστικά και μόνον να υπάρχει κάτι το οποίον τονίζει και επισημαίνει τον ερχομό του Υιού του Θεού για την σωτηρία του Κόσμου, άφησα τον εαυτό μου να περιπλανηθεί στην αναζήτηση ενός θέματος το οποίον να αρμόζει στο διάστημα που συνδέεται με την επερχόμενη γιορτή των Χριστουγέννων. Στην περιπλάνησή μου αυτή βρήκα αυτό που ταιριάζει στην περίοδο αυτή και σε όλους μας, κάτι το οποίον τονίζει τη χαρά της δημιουργίας και της δημιουργικότητας, αφού υπάρχουν τα χρώματα, τα φώτα και ο καθιερωμένος χριστουγεννιάτικος στολισμός στις πόλεις και στα σπίτια, στοιχεία τα οποία σηματοδοτούν τη συμμετοχή των ανθρώπων, τη συμμετοχή ολοκλήρου της οικογενείας, σε κάτι όμορφο και ξεχωριστό.
Έχει επικρατήσει η άποψη ότι τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή της χαράς, και αυτή είναι η πραγματικότητα, είναι η γιορτή της οικογενειακής θαλπωρής, των παιδιών, των δώρων και των παιχνιδιών. Η δε συμμετοχή στην καθ’ εαυτή θρησκευτική διάσταση της γιορτής αποτελεί, εν πολλοίς, μια παραδοσιακή εθιμική διαδικασία, στην οποίαν οφείλουμε να συμμετέχουμε όλοι μας, όπως κάθε χρόνο. Όμως μια τέτοια απλή αντιμετώπιση του γεγονότος των Χριστουγέννων συνιστά την επιδερμική και προσωρινή συμμετοχή σ’ αυτό και εκφράζει εκείνους που δεν έκαναν την προσπάθεια να μπουν στο βαθύ και συνάμα εκπληκτικό περιεχόμενο μιας εκκλησιαστικής γιορτής, η ουσία της οποίας άλλαξε το ρου της ιστορίας και προκάλεσε την μεγαλύτερη έκρηξη πνευματικών αληθειών και εσωτερικών αναζητήσεων που γνώρισε η ανθρωπότητα στη διαχρονική της διαδρομή. Γι’ αυτό και η κοσμική αντιμετώπιση του γεγονότος αδικεί, θα λέγαμε, αυτό καθεαυτό το γεγονός και αποστερεί από τους ανθρώπους τη δυνατότητα να μυηθούν στο παράδοξο και μέγα μυστήριο της ενσαρκώσεως του Λόγου, μυστήριο το οποίο καλεί όλους σε μια διαρκή μετοχή και εμπειρία η οποία νοηματίζει μια σύντομη και ατελή ανθρώπινη ζωή.
Ο Χριστός σαρκούμενος χωρείται, κενούται, καταδέχεται και παίρνει την ανθρώπινη μορφή και υπόσταση, δέχεται και περιορίζει στα ευτελή και περιορισμένα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης την απεριόριστη και απερίγραπτη θεϊκή του φύση, αφήνει για λίγο τη δόξα της αενάου μεγαλοσύνης του φορώντας το φθαρτό και θνητό ανθρώπινο σαρκίο και αδειάζει τον Εαυτόν του, μεταφυτεύοντας στους ανθρώπους τη δυνατότητα να τον βιώσουν, να τον αγγίξουν και να γεμίσουν από Αυτόν. Αυτό γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα και αυτό μπορεί να το ζήσει κανείς μόνο μέσα στην Εκκλησία, συμμετέχοντας στην μυστηριακή προσέγγιση της εορτής, η οποία επιτυγχάνεται με την κατάλληλη εσωτερική προετοιμασία.
Η μυστηριακή προσέγγιση της εορτής των Χριστουγέννων επιτυγχάνεται, όπως λέγουν και οι Άγιοι Πατέρες, με τη συμμετοχή στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, με το ψέλλισμα των ανυπέρβλητων χριστουγεννιάτικων ύμνων, όπως αυτοί αποδίδονται από τη βυζαντινή μουσική μας παράδοση και με την προσέλευση στο ποτήριο της ζωής, όχι γιατί έτσι συνηθίζεται στις μεγάλες εκκλησιαστικές γιορτές, αλλά γιατί μόνο έτσι μπορεί κανείς να δεχθεί τον γεννηθέντα Χριστό μέσα του και ν’ αναγεννηθεί μαζί του. Και όλ’ αυτά σημαίνουν να βρεθείς με τον Χριστό, να Τον ακούς, να Τον παρατηρείς να Τον τρως και να Τον πίνεις. Να έρχεσαι στον εαυτό σου, στο κατά φύσιν Είναι σου και να γίνεσαι υιός Θεού θεώμενος. Αυτά είναι τα Χριστούγεννα, και εάν τα ζήσουμε έτσι, τότε η ζωή μας θα είναι πάντα Χριστούγεννα.
