Μπάμπης Στάικος
Αρχιτέκτων-Μηχανικός
“ Μέσα σ’ αυτές τις δύσκολες ημέρες…
…μπορεί να «δημιουργηθεί» ένα καλύτερο αύριο; ”
Την απάντηση στο ερώτημά μας, τη δίνει ένας άνθρωπος από εμάς, κι όχι κάποιος τεχνοκράτης ή θεωρητικός, ο συνδημότης μας, κ. Μπάμπης Στάικος, Αρχιτέκτων - Μηχανικός, που μέσα από την προσωπική του δύσκολη διαδρομή, κατάφερε να ξεπεράσει δυσκολίες της εποχής του, να τις «μετατρέψει» σε επιτυχίες και να τις δώσει τη «μορφή» της κοινωνικής προσφοράς, για όλους τους δημότες του Παπάγου.
Η 3η Μαρτίου του 2010, λοπόν, «ήλθε» να επιβεβαιώσει, με τον πλέον επίσημο τρόπο, τη δυσχερή οικονομική κατάσταση της χώρας μας, «ήλθε» για να φέρει μία νέα πραγματικότητα, δυστυχώς χειρότερη, για όλους μας.
Μία νέα πραγματικότητα, που γεμίζει με ανασφάλεια, τους συνταξιούχους, τους υπαλλήλους, τους εμπόρους, τους επιχειρηματίες, γενιές ολόκληρες, πιθανά.
Μία νέα πραγματικότητα, που αναζητά όμως ταυτόχρονα, ελπίδα, ελπίδα για την καθημερινότητα, ελπίδα για το αύριο, ελπίδα για το μέλλον.
Υπάρχει όμως αυτή η ελπίδα; Μπορεί να «δημιουργηθεί» όπως ένα κτίριο από την αρχή της κατασκευής του; με γερά θεμέλια, στέρεα υλικά αλλά ταυτόχρονα με σεβασμό στο περιβάλλον, στην πόλη, στον άνθρωπο…;
1. Κύριε Στάικε, η δυσχερής οικονομική κατάσταση της χώρας μας είναι όντως η χειρότερη στην ιστορία της;
Θα μου επιτρέψετε να σας απαντήσω με κάποιες ερωτήσεις, που πιθανά να «γεννήσουν» απαντήσεις στο ερώτημά σας, «Είναι αλήθεια η πρώτη φορά, που κάνουμε τέτοια ερώτηση για τη χώρα μας;», «Είναι αλήθεια η πρώτη φορά, που ως Έλληνες αντιμετωπίζουμε ανάλογα προβλήματα, σ’ άλλα πιθανά επίπεδα;», «Δεν είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι, που τα αντιμετωπίζουμε, τα ξεπερνάμε και συνεχίζουμε, τιμώντας στην πράξη την ιστορική μας παράδοση;».
2. «Χρησιμοποιώντας» το επίκαιρο αυτό θέμα, θα ήθελα να περάσουμε στην επαγγελματική σας διαδρομή. Κατά το ξεκίνημά σας, ποιές δυσκολίες είχατε να αντιμετωπίσετε; και πώς τελικά καταφέρατε να τις ξεπεράσετε;
Your browser may not support display of this image. Αν στην πρώτη ερώτησή σας βάλετε τη λέξη “οικογένεια” αντί της λέξεως “χώρα”, έχετε την απάντηση, στο ποιές δυσκολίες είχα να αντιμετωπίσω στο ξεκίνημά μου. Όμως, ταυτόχρονα, η ίδια λέξη -Οικογένεια-, είναι αυτή που της οφείλω τα ΠΑΝΤΑ! Είναι αυτή, που μπορεί να μην είχε την οικονομική δυνατότητα να καλύψει τις μεγάλες απαιτήσεις, που είχε μία Σχολή σαν την Αρχιτεκτονική -βιβλία, εργαλεία κ.τ.λ.-, μου έδωσε, όμως, πιο σημαντικά πράγματα, πράγματα που εύχομαι να μπορέσω να δώσω και ο ίδιος στα δικά μου παιδιά.
Για το οικονομικό «φρόντισαν» η Λαχαναγορά στο Ρέντη -φορτοεκφορτωτής-, τα Goody’ s -σερβιτόρος-, ο Ο.Π.Α.Π. -διαλογή-, ο Ο.Τ.Ε. -τηλεφωνητής- και πολλά μαγαζιά -πωλητής-, από τα 18 μου έως και την ολοκλήρωση των σπουδών μου.
Your browser may not support display of this image.
Your browser may not support display of this image. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφερθώ σ’ έναν άνθρωπο, που πίστεψε σε μένα, ανάμεσα σε εκατοντάδες αρχιτέκτονες, με εμπιστεύτηκε και μου έδωσε τη δυνατότητα να φύγω από τεχνικά γραφεία, όπου φοβούμενοι μην τους πάρω τους πελάτες, όταν κάθε φορά τα επισκέπτονταν μεγάλοι πελάτες, μου έλεγαν χαρακτηριστικά, “πήγαινε στην κουζίνα να φτιάξεις κανέναν καφέ…” -αυτή ήταν η δεύτερη μεγάλη δυσκολία που είχα να αντιμετωπίσω- και μιλώ για τον κ. Πάνο Μαρινόπουλο.
3. Για ποιά από τα έργα σας θα μιλούσατε πρώτα, αν σας ρωτούσα, “Για ποιά από τα έργα σας νιώθετε ιδιαίτερα υπερήφανος ;”
Για τα έργα, που νιώθουν υπερήφανοι, η σύζυγός μου, τα παιδιά μου, οι κάτοικοι του Παπάγου, εγώ…
4. Τί εννοείτε ακριβώς;
Your browser may not support display of this image. Την υπερηφάνεια τη νιώθεις, όταν καταφέρνεις να δημιουργείς, σεβόμενος κάθε φορά τα χαρακτηριστικά του τόπου όπου δημιουργείς, την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ όμως υπερηφάνεια τη ΝΙΩΘΕΙΣ, όταν η δημιουργία αυτή γίνεται ΚΟΙΝΩΝΙΑ, γίνεται μέρος των ανθρώπων και του τόπου που ζεις και αγαπάς!
Η ανακατασκευή, λοιπόν, του Δημοτικού Θεάτρου Παπάγου, του κτιρίου των Υπηρεσιών Πρασίνου & Καθαριότητας του δήμου μας, η αποκατάσταση του Κοιμητηρίου, ο εξοπλισμός του Δημοτικού Πολυιατρείου της πόλης μας, η ανακαίνιση του κτιρίου της Αστυνομίας, η ανακατασκευή του γηπέδου τέννις (πίσω από το Πολιτιστικό Κέντρο) και σύντομα… η κατασκευή ενός τετραόροφου κτιρίου, όπου θα στεγαστούν, το Πολυιατρείο και τα Κ.Α.Π.Η., συνθέτουν αυτήν την πραγματική υπερηφάνεια…
5. Your browser may not support display of this image. Αναφέρετε το ρήμα «δημιουργώ» αντί των «χτίζω», «οικοδομώ»… Για ποιό λόγο;
Η αρχιτεκτονική δεν περιλαμβάνει μόνο την υλοποίηση του κτίσματος, υπό τη στενή έννοια του όρου.
Περιλαμβάνει το σεβασμό, την οικολογική συνείδηση, τη συνείδηση… γενικότερα, αλλά και την ιδέα, το σχεδιασμό την πρόθεση και τη διατύπωση.
6. Να υποθέσουμε δηλαδή ότι οι επιρροές σας είναι από…;
…Από την εποχή στην οποία ζω! Κάθε χρήστης πρέπει να ζει την εποχή του! Θαυμάζω, βέβαια, το μεγάλο διδάσκαλο Mies van der Rohe καθώς και το σχεδιαστή της Brasilia, Oscar Niemeyer.
7. «Οραματιζόμενος» ένα κτίριο με τα δικά σας χαρακτηριστικά. Πώς θα ήταν οι προσόψεις, το χρώμα του εσωτερικού, τα πατώματά του;
Γρανίτης και πέτρα για τις προσόψεις, λευκό χρώμα για το εσωτερικό και ξύλο για τα πατώματα.
8. Οι επιλογές σας έχουν σχέση και με τον Μπάμπη Στάικο ως άνθρωπο;
Αν οι λέξεις Σταθερότητα, Καθαρότητα και Διαφάνεια, Φύση, «συνοδεύουν» ολόκληρη τη ζωή μου, ναι!
9. Θα ήθελα να σταθώ σ’ ένα ιδιαίτερο κτίσμα στην πόλη μας, κατασκευασμένο από μέταλλο, γυαλί και inox. Μιλήστε μας γι’ αυτό.
“Πρέπει να δημιουργείς σεβόμενος κάθε φορά τα χαρακτηριστικά του τόπου όπου δημιουργείς”… ειδικά αν αυτός ο τόπος, είναι αυτός που ζεις δεκαπέντε χρόνια τώρα, που τα παιδιά σου ξυπνούν και πάνε στο σχολείο τους, που λες «καλημέρα» στους γείτονες σου. Πρόκειται, λοιπόν, για μία μονοκατοικία 430 τ.μ., η οποία σχεδιάστηκε με βάση τις τάσεις της σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Ο μεταλλικός σκελετός, ο γρανίτης, το γυαλί αν και δίνουν μία «αυστηρότητα» στην όψη, «κρύβουν» μία μινιμαλιστική διάθεση, χωρίς υπερβολές.
Θα ήθελα όμως να αναφερθώ και σε μία άλλη, «διαφορετική» κατασκευή, πάλι στο δήμο μας. Πρόκειται για μία μονοκατοικία, εμβαδού 350 τ.μ., όπου η νεοκλασσική εποχή «συναντά» την παράδοση της βορείου Ελλάδας αλλά και στοιχεία της αρχής του αιώνα μας, κάνοντας χρήση, ειδικής μπεζ πέτρας από τη Συρία.
Και οι δύο αυτές δημιουργίες «δικαιολογούν» την αρχή της απάντησης μου. Μίας απάντησης, που είναι και το επαγγελματικό μου “μοτο”.
10. Πώς σχολίαζετε το «αρχιτεκτονικό τοπίο» στην Ελλάδα;
Με το ερώτημα, “Πώς είναι δυνατό να μιλάμε τόσο πολύ για το παρελθόν μας ενώ το καταστρέφουμε;”. Για να γίνω πιο σαφής, κατεδαφίζουμε θαυμαστά κτίρια εποχής π.χ., Bauhaus, ενώ διατηρούμε πολύ άσχημα κτιριακά συγκροτήματα! Αν λοπόν δε διατηρήσουμε το παραδοσιακό στοιχείο, προσαρμόζοντας το στις σύγχρονες τάσεις, πάντοτε υπολογιζομένου του δομημένου περιβάλλοντος, πολύ φοβάμαι, πως δε θα «αγγίξουμε» ποτέ πόλεις-δημιουργίες, όπως η Βαρκελώνη, όσο κι αν την αναφέρουμε ως πόλη-πρότυπο.
Κλείνοντας, πιστεύω ότι η εικόνα μπορεί να βελτιωθεί στις μεγάλες πόλεις, με τον καθορισμό χρήσεων γης, την πολεοδόμηση, τη χωροθέτηση, τη χάραξη υποδομών, την αποκέντρωση, την ανάπτυξη της Περιφέρειας.
