Γράφει η Χρύσα Παρίση
Το ερώτημα που πλανάται μεταξύ του Ελληνικού Λαού έιναι «υπάρχει ελπίδα;» Όλοι αναζητούν την ελπίδα για το μέλλον. Αν όμως θελήσουμε να προσωποποιήσουμε την «ελπίδα», θα την συνταντήσουμε στα πρόσωπα των νέων. Κύρια μορφή αυτής της ελπίδας εκπροσωπεί η στρατευμένη νεολαία η οποία αποτελεί βασικό στοιχείο της δύναμης του Έθνους. Αυτή η νεολαία επρόκειτο να παρελάσει στη Θεσσαλονίκη στις 28 Οκτωβρίου.
Αυτοί που ματαίωσαν την μεγάλη στρατιωτική παρέλαση της Θεσσαλονίκης ουσιαστικά απαγόρευσαν να παρελάσει η στρατευμένη νεολαία. Μπορεί να νομίζουν ότι χτύπησαν τους πολιτικούς και την κυβέρνηση αλλά ουσιαστικά χτύπησαν την Ελπίδα. Ότι ακριβώς κάνουν και εκείνοι που παρακινούν μειοψηφίες φοιτητών και μαθητών σε καταλήψεις.
Ποιοι ήταν στο χώρο τη παρέλασης; Κατ΄αρχήν ένα μεγάλο μέρος του κόσμου αποτελούσαν οι γονείς, οι συγγενείς κι οι φίλοι των παιδιών που επρόκειτο να παρελάσουν. Οι υπόλοιποι, προφανώς λιγότεροι, ήταν αυτοί που πήγαν για να δημιουργήσουν το πρόβλημα. Στην πλειονότητά τους ανήκουν στους χώρους εκείνους που χρόνια τώρα επιδιώκουν την κατάργηση των παρελάσεων στις εθνικες εορτές. Τις ίδιους που πραγματοποιούν και υποστηρίζουν τις καταλήψεις των σχολείων.
Τελικά το κατάφεραν, εκμεταλλευόμενοι τη δίκαια αγανάκτηση και οργή του Ελληνικού Λαού κατά της ανάλγητης πολιτικής της κυβέρνησης. Ταυτόχρονα όμως εξευτέλησαν τους θεσμούς, πρόσβαλλαν τα εθνικά πιστεύω του Ελληνικού λαού και απογοήτευσαν τους νέους που περίμεναν να παρελάσουν. Αν πραγματικά ήθελαν να εκφράσουν το σύγχρονο ΟΧΙ απέναντι σ’ αυτούς που οδηγούν τη χώρα σε νέα Κατοχή, όφειλαν αν αφήσουν την νεολαία και τις σημαίες να παρελάσουν. Να τους χειροκροτήσουν, να τους τιμήσουν. Μετά ας… αποχαιρετούσαν τους κυβερνώντες όπως τους αρμόζει…
Στην ουσία όμως απαγόρευσαν την Ελπίδα.