Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

e-mail: svoultepsi@yahoo.com

Νόμος του κράτους είναι πλέον η ομαδοποίηση και ενοποίηση διαφόρων ασφαλιστικών φορέων. Φυσικά, ο δρόμος για την επίλυση του ασφαλιστικού προβλήματος είναι μακρύς. Το ασφαλιστικό σύστημα δεν θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια του και να ανταποκριθεί στις αυτονόητες συνταξιοδοτικές και ιατροφαρμακευτικές ανάγκες του ελληνικού λαού, αν τα ταμεία δεν αποκτήσουν έσοδα. Και για να αποκτήσουν έσοδα πρέπει να ξεφύγουν εντελώς από κρατικοδίαιτες λογικές και να λειτουργήσουν ως υγιείς ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Οφείλουν δηλαδή τα ασφαλιστικά ταμεία να επενδύουν τα αποθεματικά τους με τρόπο αποδοτικό σε βάθος χρόνου. Να επωφεληθούν άμεσα του νόμου που τους επιτρέπει να λαμβάνουν μέρος σε συγχρηματοδοτούμενα έργα και σε έργα του Δημοσίου. Να αποκτήσουν σοβαρούς ελεγκτικούς μηχανισμούς για να πολεμήσουν την εισφοροδιαφυγή, τη μαύρη εργασία, τις ανεξέλεγκτες δαπάνες υγείας.

Πάνω απ’όλα να αποκτήσουν άξιες διοικήσεις. Διότι οι ανάξιες διορισμένες διοικήσεις οδήγησαν την κατάσταση στο απροχώρητο. Και οι ανάξιες διοικήσεις από κάποιους διορίζονται. Με τι κριτήρια, όμως; Λαμβάνονται υπ’ όψη οι ικανότητες, τα προσόντα, η αξιοσύνη, η εμπειρία; Κάθε άλλο. Κομματικοί και προσωπικοί φίλοι διορίζονται ως επικεφαλής των Ταμείων. Αυτό πρέπει να σταματήσει αμέσως. Να μπαίνει στο μικροσκόπιο κάθε διορισμένος. Να ελέγχεται αν έχει την παραμικρή κομματική ή πολιτική σχέση με αυτόν που τον διορίζει. Αν γι’ αυτό χρειάζεται να ψηφιστεί νόμος, ας γίνει. Διαφορετικά, οι ανίκανοι θα συνεχίσουν να δημιουργούν ελλείμματα, να μην κλείνουν ισολογισμούς και να απλώνουν χέρι επαιτείας για κρατικές επιχορηγήσεις.

Επίσης, η επιβίωση του ασφαλιστικού μας συστήματος εξαρτάται και από την αντιμετώπιση της ανεργίας. Και η επίλυση του προβλήματος της ανεργίας εξαρτάται από την ανάπτυξη τις χώρας, τις επενδύσεις, τη δημιουργία νέων επιχειρήσεων και θέσεων εργασίας.

Το ασφαλιστικό πρόβλημα, λοιπόν, είναι πολύ πιο σύνθετη και σοβαρή υπόθεση από τη μείωση των ασφαλιστικών οργανισμών, που, προφανώς και ευτυχώς, δεν σημαίνει αυτόματα και μείωση των ασφαλισμένων. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι σήμερα έχουμε επιτύχει το ακατόρθωτο: Να διαθέτουμε περισσότερους ασφαλισμένους από…κατοίκους. Το 2006, στα επίσημα στοιχεία του κοινωνικού προϋπολογισμού, εμφανίζονταν 12 εκατομμύρια ασφαλισμένοι, αν και η Ελλάδα διαθέτει 11 εκ. κατοίκους! Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα. Κι’ αν δεν σοβαρευτούμε, άλλους δέκα νόμους να ψηφίσουμε δεν πρόκειται να σωθούμε. Αυτά πρέπει να δουν οι εκπρόσωποι του Έθνους και όχι να αναζητούν τρόπους εξυπηρέτησης και χαϊδέματος των αυτιών της εκλογικής τους πελατείας.