Τελικά στο Βουκουρέστι πετύχαμε ένα θετικό βήμα. Όχι τη λύση του, αλλά τη μη ήττα. Διότι εδώ που τα λέμε, το επιδιωκόμενο πλέον για την Ελλάδα δεν είναι ο αποκλεισμός της χρήσης του κλεμμένου ονόματος της «Μακεδονίας» αλλά ο αποκλεισμός της χρήσης του χωρίς επιθετικό προσδιορισμό. Που σημαίνει να μη κάνουμε και άλλη παραχώρηση. Η αλήθεια είναι ότι ο Καραμανλής είχε να ξεπεράσει τρεις κύριες δυσκολίες που κληρονόμησε από το πρόσφατο παρελθόν: Τη «διπλή» ονομασία που ήταν δική μας «έμπνευση» το 1992, τους λεονταρισμούς του Ανδρέα Παπανδρέου του 1994-95 και την ανυπαρξία πολιτικής της περιόδου Σημίτη. Με αυτή τη κληρονομιά και το διεθνές περιβάλλον που εν τω μεταξύ δημιουργήθηκε, επιδίωξε το εφικτό και προς το παρόν το πέτυχε. Είπε το πρώτο όχι.
Στις 4 Απριλίου το πρωί, υπό το κράτος εθνικής ευφορίας, μόνο εμβατήρια δεν έπαιζαν ραδιόφωνα και τηλεοράσεις. Τι δεν ακούσαμε στις πρωινές «ενημερωτικές» εκπομπές. Στη χώρα που δίδαξε το μέτρο, οι αντιδράσεις ήταν γεμάτες υπερβολή. Από τη μια ηρωικές κραυγές από την άλλη μίζερες δηλώσεις. Κάποιοι μίλησαν για ένα ακόμα ΟΧΙ «σαν του Μεταξά»!!! Εντάξει παιδιά, κόψτε κάτι… Όσο για τους λεβέντες του Κινήματος, το έφερναν αποδώ, το γύριζαν αποκεί, μπερδευόταν η γλώσσα τους και δεν τους έβγαινε. Τελικά τους διέσωσε ο Πάγκαλος. Οι «Ορθόδοξοι» εθνικόφρονες επιμένουν να βλέπουν το επιθυμητό αλλά όχι το εφικτό. Έτσι είναι, όταν δεν έχεις την ευθύνη μπορείς να ζητάς ότι θέλεις. Τζάμπα είναι. Καλά, οι «Συνασπισμένοι» προστάτες των λαών, μάλλον δεν αποφάσισαν ακόμη ποιο είναι το συμφέρον της Ελλάδας. Ίσως ακόμα εκπαιδεύεται το «παιδί». Οι άλλοι, οι «ορθόδοξοι», ζουν μάλλον με τα σύνδρομα της εποχής του «Πατερούλη»! Κυρία μου… δεν καταλαβαίνετε ή κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε; Ξεκαθαρίστε μας καταρχήν αν έχετε αποκηρύξει τα σχετικά με «την πλήρη εθνική αποκατάσταση του μακεδονικού λαού» της 5ης Ολομέλειά σας και μετά συζητάμε. Έτσι για να μη ξεχνιόμαστε.
Στην πραγματικότητα ο Καραμανλής δεν χρειάστηκε να θέσει βέτο. Το ακριβές είναι ότι το επιδιωκόμενο επιτεύχθηκε «υπό την απειλή του βέτο». Δηλαδή, οι ηγέτες των χωρών του ΝΑΤΟ, προ της ελληνικής θέσης, αποφάσισαν από το δείπνο ακόμη, να μη περιληφθεί στην ατζέντα της επομένης η πρόσκληση προς τη FYROM, θέλοντας να αποφύγουν το βέτο που θα σήμαινε μια αποτυχία της Συμμαχίας να λάβει απόφαση. Κάτι που νομίζουμε δεν έχει συμβεί ποτέ στο παρελθόν.
Όταν κάποιος, αναφερόμενος στη FYROM, την αποκαλεί «κρατίδιο», μερικοί υπερευαίσθητοι σπεύδουν να τον διορθώσουν, με φαινομενικά λογικά επιχειρήματα. Δεν αντιλαμβάνονται όμως ότι στην προκειμένη περίπτωση η έννοια του «κρατιδίου» αναφέρεται στην ποιότητα και όχι στο μέγεθος. Τι κράτος είναι αυτό που ενεργεί σαν τσιράκι των Αμερικανών, που κλέβει (όνομα-ιστορία) για να ζήσει! Αλλά και οι ίδιοι οι προστάτες του, από καιρό το έχουν ορίσει κάπως έτσι. Να τι έγραφε στην τελευταία φράση του τηλεγραφήματός του ο Πρέσβης των ΗΠΑ στο Βελιγράδι W. Zimmermann, στις 12 Μαρτίου 1992: MACEDONIA IS THE MEAT IN Α HAMBURGER, SQUEEZED BY THE BUNS OF ATHENS AND BELGRADE – A “LITTLE MAC”. Ούτε …“Big Mac” δηλαδή.
«Σαλονικιός» λοιπόν ο Σαρκοζί και φίλος μας. Νομάρχης και Δήμαρχος στη συμπρωτεύουσα του ετοιμάζουν κλειδιά και ονοματοδοσία οδών (βάλθηκαν οι αθεόφοβοι να φέρουν τη Μπρούνι στη Θεσσαλονίκη). Όλα καλά, αλλά δεν προβλημάτισε κανέναν γιατί τόση φιλία; Μήπως πήρε το αφτί σας κάτι για αεροσκάφη Rafale και φρεγάτες F-100, που πουλάει ο Νικολά;
Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά: Γαλλία, Ισπανία και Ιταλία δεν θα ήθελαν με κανένα τρόπο να δουν δικές τους περιοχές με αποσχιστικές τάσεις, να καθίστανται ανεξάρτητα κρατίδια τύπου Κοσσόβου και FYROM . Επιπλέον, μη ξεχνάμε ότι η Γαλλία είχε αντιδράσει στην είσοδο της Μεγάλης Βρετανίας με αυτό το όνομα στην τότε ΕΟΚ, αφού και η ίδια έχει επαρχία με το ίδιο όνομα. Έτσι, η πρώην κραταιά αυτοκρατορία αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει το όνομα Ηνωμένο Βασίλειο για να γίνει μέλος. Γιατί όχι και τα Σκόπια.
Είναι βέβαιο ότι η Κινεζική κυβέρνηση δεν φανταζόταν τι θα συνέβαινε όταν προ επταετίας υπέβαλε υποψηφιότητα για τη φιλοξενία των Ολυμπιακών Αγώνων. Ο κόσμος – και η ίδια η Κίνα – έχουν υποστεί σημαντικές αλλαγές από τότε. Η αρχή έγινε ήδη από το Θιβέτ. Οι Δυτικοί αντέδρασαν χλιαρά για να μη στενοχωρήσουν την Κίνα και χαλάσουν το κλίμα των αγώνων. Η Μόσχα μίλησε για εσωτερική υπόθεση της Κίνας, μη θέλοντας προφανώς να νομιμοποιήσει αποσχιστικές τάσεις στο εσωτερικό της. Για τις περισσότερες χώρες αλλά και αρκετές «ανεξάρτητες» οργανώσεις το Θιβέτ μάλλον πέφτει μακριά! Ακόμη και στην Ελλάδα, οι …κατ’ επάγγελμα υποστηρικτές της ειρήνης και των καταπιεζομένων, εξαντλούν το ενδιαφέρον τους μέχρι την Πλατεία Μαβίλη, όπου κατοικοεδρεύουν οι «κακοί Αμερικάνοι». Ποιος ανεβαίνει τώρα στο Ψυχικό. Φαίνεται ότι έχουν καταληφθεί από τα παλιά τους σύνδρομα: «κακοί πύραυλοι-καλοί πύραυλοι», «κακοί δικτάτορες-καλοί δικτάτορες». Προφανώς στους τελευταίους ανήκουν και οι κληρονόμοι του Μεγάλου Τιμονιέρη, οπότε …φταίνε οι «αντιδραστικοί» που ξεσηκώνονται!
«Σε κανένα δήμαρχο χρίσμα» υποστηρίζει ο Υφυπουργός Ανάπτυξης Γιάννης Παπαθανασίου, σε συνέντευξή του στον «Ελεύθερο Τύπο» της 30/3/08. «Πίστευα και πιστεύω στη συνεργασία και στη σύνθεση απόψεων και προγραμμάτων. (…) Πράγματι χρειάζεται ανανέωση στο ανθρώπινο δυναμικό κάθε κυβέρνησης που δεν μπορεί να βασίζεται στην κομματική ταυτότητα ή την προέλευση του καθενός. Κατά τη γνώμη μου, ένα σημαντικό βήμα θα ήταν στις δημοτικές εκλογές η δική μας παράταξη, η ΝΔ, να μη δώσει σε κανένα δήμαρχο χρίσμα. Έτσι θα σταματήσει το θέατρο με το διαγκωνισμό για το ποιος θα πάρει το χρίσμα και στη συνέχεια να ισχυρίζεται ότι είναι ανεξάρτητος. Τα πολιτικά συμπεράσματα άλλωστε βγαίνουν από τις νομαρχιακές εκλογές.»
Αυτός ο «διαγκωνισμός» για τον οποίο μιλάει ο Γιάννης Παπαθανασίου, ένας σοβαρός πολιτικός που βλέπει μπροστά, νομίζουμε ότι θα πρέπει να σταματήσει πρώτα στο εσωτερικό των δήμων. Ο γελοίος τρόπος, για παράδειγμα, που κινούνται αρκετοί, προσπαθώντας να προσεγγίσουν τους δημότες ή να εντάξουν πρόσωπα στο χώρο τους, σίγουρα δεν είναι δείγμα ευπρέπειας αλλά ούτε και πολιτικού πολιτισμού. Εδώ δεν προλαβαίνεις να πεις «καλημέρα» σε κάποιον συμπολίτη σου και αμέσως σε έχουν χαρακτηρίσει ή σε έχουν εντάξει. Θέλουν να μας γυρίσουν σε εποχές που κρύβαμε την εφημερίδα μας ή συναντιόμασταν κρυφά για καφέ; Αφού ξεφύγαμε από το «Κρυφό Σχολειό» θα αποκτήσουμε στον 21ο αιώνα «κρυφό καφέ»!!!
