Της Σοφίας Βούλτεψη
Η διαφθορά, οι πελατειακές σχέσεις και το πολιτικό χρήμα βρίσκονται στη βάση όλων των προβλημάτων που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία. Τον τελευταίο καιρό εμφανίστηκαν με τη μορφή μιας πολύ δυσάρεστης υπόθεσης, που ουσιαστικά αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου. Η διαφθορά είναι έγκλημα που ισοδυναμεί με φόνο, καθώς την ώρα που κάποιοι πλουτίζουν με μαύρο, βρώμικο χρήμα, άλλοι καταδικάζονται στην ανεργία και στην ανέχεια – εφιαλτικές συνέπειες της έλλειψης ανάπτυξης. Οι πελατειακές σχέσεις απορροφούν το σύνολο σχεδόν του ενδιαφέροντος των περισσοτέρων πολιτικών. Με αποτέλεσμα να μην μεριμνούν για την επίλυση των μεγάλων προβλημάτων που απασχολούν τους πολλούς, αλλά για την ικανοποίηση μεμονωμένων αιτημάτων, που μακροπρόθεσμα δεν βοηθούν ούτε τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους.
Τα μεγάλα θέματα, όπως η αντιμετώπιση της ανεργίας, της ακρίβειας, της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, αλλά και η ανάπτυξη, η παραγωγή εθνικού πλούτου, η εκπαίδευση, η υγεία καταλήγουν να «ανταλλάσσονται» με ένα μικρορουσφέτι ή μια μικροεξυπηρέτηση. Ο πολιτικός που ενδιαφέρεται να εξασφαλίζει ψήφους ως αντάλλαγμα ρουσφετιών, γνωρίζει πως θα συνεχίσει να εκλέγεται ακόμη και αν δεν κάνει τίποτε για το γενικό συμφέρον. Το κατά Αριστοτέλη Κοινό Καλό υποχωρεί ενώπιον μιας πρόσκαιρης συναλλαγής χωρίς μακροπρόθεσμα αποτελέσματα. Γιατί ακόμη και αυτοί που πρόσκαιρα εξυπηρετούνται, εξακολουθούν να βασανίζονται από τα μεγάλα προβλήματα και να βλέπουν την πατρίδα τους να οπισθοχωρεί αντί να προοδεύει. Πολύ περισσότερο που ακόμη και εκείνοι που ωφελιμιστικά βλέπουν την παρουσία τους πάνω σ’ αυτόν τον τόπο, δεν θα βρουν ζωτικό χώρο να αναπτύξουν τις προσωπικές τους επιδιώξεις αν δεν υπάρχει καθόλου πατρίδα, αν διαλυθεί ο κοινωνικός της ιστός.
Ειδικά για το πολιτικό χρήμα, η συζήτηση έχει καταντήσει κουραστική, ακριβώς επειδή συνεχώς χάνουμε την ουσία. Και επειδή δεν κάνουμε τίποτε για να αλλάξουμε το νόμο περί ευθύνης υπουργών, το άρθρο 86, παράγραφος 3 του Συντάγματος (που εξασφαλίζει το ακαταδίωκτο των μελών της κυβέρνησης μετά το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος) και το άρθρο 29. Η αλλαγή του άρθρου 29 για το πολιτικό χρήμα προτάθηκε από τη Νέα Δημοκρατία κατά την περσινή συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση, με σκοπό την ενίσχυση του ελέγχου όσον αφορά στα οικονομικά κομμάτων και βουλευτών. Πρόβλεψη υπήρχε και για την δυνατότητα επέκτασης του ελέγχου «και σε άλλες κατηγορίες προσώπων».
Τότε, κάποιοι από εμάς είχαν υποστηρίξει ότι ο έλεγχος πρέπει κυρίως να αφορά στην εκτελεστική εξουσία και στους διορισμένους κρατικούς αξιωματούχους, καθώς ο βουλευτής ούτε δημόσιο χρήμα διαχειρίζεται, ούτε εξουσία. Τα γεγονότα των τελευταίων δύο μηνών δικαιώνουν με τον πιο δραματικό τρόπο αυτήν την άποψη. Αλλά τότε ο λαός δεν πληροφορήθηκε τίποτε και τα μέσα ενημέρωσης δεν έγιναν μοχλός πίεσης προς αυτήν την κατεύθυνση. Το μέγα θέμα εκείνης ακριβώς της περιόδου, που κυριαρχούσε στην ειδησεογραφία και στην ενημέρωση του λαού, ήταν… η λίστα με τα ασημικά του τέως βασιλιά!
Αυτή η Βουλή είναι αναθεωρητική. Και αν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, με επικεφαλής το μαστιζόμενο από αναχωρητισμό ΠΑΣΟΚ, επιθυμούν πραγματικά να αλλάξει κάτι, δεν έχουν παρά να προσέλθουν στη Βουλή και να πιέσουν ώστε το συγκεκριμένο άρθρο να αναθεωρηθεί με τρόπο ώστε να ελέγχονται οι πραγματικοί υπεύθυνοι.
