Η προσθήκη στον τίτλο του Υπουργείου Εσωτερικών του όρου «Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης» και οι συχνές αναφορές του νέου Πρωθυπουργού στο θέμα αυτό, μας οδήγησε σε κάποιες σκέψεις για τη σημασία του στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Το 2000, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξέδωσε μια Λευκή Βίβλο με αντικείμενο το e-Europe, στους στόχους του οποίου ήταν και το λεγόμενο e-government, δηλαδή η ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Τι ακριβώς σημαίνει ο όρος αυτός; Στην πράξη αφορά στη χρήση της τεχνολογίας της πληροφορικής και των επικοινωνιών για τη λειτουργία και τη βελτίωση των κυβερνητικών υπηρεσιών, τις συναλλαγές και τη συνεργασία με τους πολίτες, τις επιχειρήσεις και άλλους κυβερνητικούς κλάδους, στους οποίους υπό ευρεία έννοια περιλαμβάνονται και οι ΟΤΑ.

Μερικές από τις βασικές αρχές του e-government είναι η αλλαγή του τρόπου οργάνωσης και της νοοτροπίας των δημοσίων υπηρεσιών, ο ανασχεδιασμός των διαδικασιών, αλλαγές στο νομικό καθεστώς για τη νομιμοποίηση νέων πρακτικών και ασφαλούς πρόσβασης στις ηλεκτρονικές υπηρεσίες, κ.ά. Είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς ότι όλα αυτά συνεπάγονται αλλαγές στον τρόπο διοίκησης-αυτοδιοίκησης καθώς και της συνεργασίας των φορέων μεταξύ τους (π.χ. Υπουργεία με ΟΤΑ).

Σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες (π.χ. Γερμανία) που διαθέτουν ισχυρή τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση, η υλοποίηση των νέων αυτών αντιλήψεων προχώρησε με γοργούς ρυθμούς. Δυστυχώς στη χώρα μας το καθεστώς της τοπικής αυτοδιοίκησης (που σε πολλά ακολουθεί το γαλλικό πρότυπο οργάνωσης και λειτουργίας) χαρακτηρίζεται από συγκεντρωτικές δομές, συνεχή εποπτεία του Κράτους, πολιτικές πιέσεις αιρετών αρχόντων προς την Κεντρική Διοίκηση, πολιτικοί λόγοι ύπαρξης ορισμένων ΟΤΑ, προβλήματα που δεν ευνοούν την πρόοδο προς την κατεύθυνση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης.

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου διαμόρφωσε ένα εντελώς νέο πολιτικό σκηνικό: μεγαλειώδης νίκη του ΠΑΣΟΚ και βαριά ήττα για τη Νέα Δημοκρατία. Κυβέρνηση με πολλά νέα πρόσωπα και πολλές ελπίδες από τη μια, εκλογή νέου αρχηγού από την άλλη. Τι μπορούμε να περιμένουμε από τις εξελίξεις αυτές για το άμεσο μέλλον; Πόσο θα μπορέσει η νέα κυβέρνηση να ανταποκριθεί στις ελπίδες που δημιούργησε προεκλογικά; Πόσο εύκολα θα βγει από την κρίση και την εσωστρέφεια η αξιωματική αντιπολίτευση; Ερωτήματα που απασχολούν κάθε Έλληνα πολίτη.

Η πολιτική αλλαγή της 4ης Οκτωβρίου έρχεται σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο για την οικονομία της χώρας. Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές με βασικό σύνθημα την ανάπτυξη και την αναδιανομή. Το ζήτημα είναι πώς θα καταστεί δυνατό να μεταφραστούν τα προεκλογικά συνθήματα σε πολιτική. Είναι κάτι που έχει να κάνει με την αξιοπιστία της νέας κυβέρνησης.

Της Χρύσας Παρίση
Η «απουσία» ως… πολιτική πρακτική!

Εκείνοι που αναλαμβάνουν να διαχειρίζονται τις τύχες των τοπικών κοινωνιών οφείλουν να είναι παρόντες σε όλους τους τομείς δραστηριοτήτων και να μετέχουν ενεργά σε κάθε πρωτοβουλία. Οι δημότες ψηφίζουν κάποια άτομα για να ασχοληθούν με τον τόπο τους, να ανησυχούν γι’ αυτόν και να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή σε κάθε πρόβλημα. Να είναι πάντοτε «παρόντα» , να διατυπώνουν ευθαρσώς τις απόψεις τους και τις αντιρρήσεις τους, με επιχειρήματα. Με μια λέξη: να έχουν ΘΕΣΗ.
Σε κάθε περίπτωση, η «απουσία» αποτελεί αρνητική συμπεριφορά. Η άρνηση σε καμιά περίπτωση δεν παράγει αποτέλεσμα αλλά μόνο προβλήματα δημιουργεί. Όσοι επιλέγουν την άρνηση, στην πράξη παραιτούνται από αυτό που ανέλαβαν και υποσχέθηκαν να κάνουν. Τελικά αυτοκαταργούνται .
Επιπλέον οι δημότες απαιτούν από τα άτομα που αναλαμβάνουν να τους εκπροσωπήσουν, υψηλό επίπεδο πολιτικού πολιτισμού, που σημαίνει αξιοπρεπή συμπεριφορά, ευπρέπεια λόγων και έντιμη δράση. Δυστυχώς κάποιοι φθάνουν στο σημείο, ενώ οι ίδιοι απέχουν ή «απουσιάζουν», να εκφράζουν κριτική για όσους δραστηριοποιούνται σε κάποιο σκοπό. Ε…, στην περίπτωση αυτή μιλάμε για απύθμενο θράσος.

Γράφει ο Δρ. Νίκος Γιαννής*

Ευρωεκλογές 2009. Είναι η έβδομη φορά στην ιστορία όπου οι Ευρωπαίοι προσέρχονται στις κάλπες προκειμένου να εκλέξουν αντιπροσώπους αποφασισμένους να υπηρετήσουν την κοινή μας πορεία προς το ευρωπαϊκό όνειρο. Η κοινή διαδρομή σημαδεύεται από τη θλιβερή ανάμνηση της καθημαγμένης από τον ευρωπαϊκό εμφύλιο Ευρώπης, που βρήκε μέσα στις στάχτες του πολέμου τη δύναμη, χάριν τόσο της φεντεραλιστικής έμπνευσης και του ζωογόνου πάθους ανθρώπων, δυσεύρετου αναστήματος για τα σημερινά δεδομένα, όσο και της σοφίας των ιδρυτών– πατέρων, να δώσει ένα αποφασιστικό χτύπημα στον εθνικισμό, θέτοντας τα θεμέλια της σημερινής βιώσιμης ειρήνης, δημοκρατίας και ευημερίας για όλους. Κράτη και λαοί αυτοδεσμεύτηκαν, χωρίς έξωθεν ή άνωθεν επιβολή, να περιστείλουν την εθνική κυριαρχία, αναθέτοντας την άσκηση μέρους εθνικών αρμοδιοτήτων σε υπερεθνικά όργανα, όπως το σημερινό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Όπως σε κάθε κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία οι εκλεγμένοι καλούνται να υπηρετούν τους στόχους της κοινότητας των πολιτών διαμέσου της ετερότητας των ιδεολογικών και πολιτικών απόψεων και συμφερόντων που εκφράζονται από τις πολιτικές οικογένειες – κόμματα διευρωπαϊκής εμβέλειας, όχι όμως να εξυπηρετούν επί μέρους συμφέροντα, ειδικώς δε τα εθνικά, παρά μόνον στον βαθμό που αυτά εντάσσονται στο συνολικό σχέδιο. Αλλιώς δεν υπάρχει Ευρώπη, όπως δεν θα υπήρχε Ελλάδα εάν προηγείτο το συμφέρον οποιασδήποτε περιφέρειας της και ήταν σε θέση να το επιβάλλει σε βάρος του συνόλου. Εξάλλου στην ΕΕ το όργανο που προορίζεται για να υπερασπίζει τα εθνικά συμφέροντα είναι το Συμβούλιο και αυτό πράττει.

Γράφει ο Αργύρης Ντινόπουλος

Βουλευτής Β’ Αθηνών Νέας Δημοκρατίας

Το 1996 κάναμε – με τον Νικόλα Βαφειάδη- ένα οδοιπορικό στα νησιά της άγονης γραμμής, για την τηλεόραση του ΑΝΤΕΝΝΑ. Τίτλος : «Οι ακρίτες του Αιγαίου». Το ανέσυρα από το αρχείο. Απελπισμένοι δωδεκανήσιοι κατήγγειλαν on camera τα «σαπιοκάραβα» των κρατικών επιχορηγήσεων. Μια γυναίκα είχε χρειαστεί δύο μέρες από τον Πειραιά για την Κάλυμνο… μέσω Ρόδου. Σήμερα- ύστερα από 13 χρόνια- η ιστορία της άγονης γραμμής ξανάρθε στην επικαιρότητα. Με άλλο τίτλο («Υπόθεση Παυλίδη») αλλά με τους ίδιους ταλαιπωρημένους επιβάτες.
Η τεχνολογία (και η όποια ανάπτυξη) μπορεί να έχουν βελτιώσει (όχι αρκετά) τα δρομολόγια και τα πλοία της άγονης γραμμής. Αλλά οι παθογένειες του συστήματος φαίνεται ότι παραμένουν. Η πολιτική διαδρομή του πρώην υπουργού Αιγαίου σχεδόν ταυτίζεται χρονικά με την μεταπολίτευση. Άρα εμπεριέχει – εκ των πραγμάτων- τις γνωστές πλέον σε όλους αδυναμίες του πολιτικού συστήματος. Πολιτική ανασφάλεια, επαγγελματική αντίληψη της πολιτικής, πελατειακές σχέσεις με την κοινωνία, διαφθορά ( αν και στην υπόθεση Παυλίδη δεν προέκυψε στην προανακριτική επιτροπή)

Όλα αυτά είναι σε ευθεία αντίθεση με ό, τι ζητάν σήμερα οι πολίτες, όποιο κόμμα και αν ψηφίζουν. Δηλαδή την αξιοκρατία, την πολιτική γενναιότητα, το πολιτικό όραμα, την εντιμότητα. Πόσοι Έλληνες πιστεύουν σήμερα ότι για να πάρεις δρομολόγιο στην άγονη γραμμή δεν πρέπει να δωροδοκήσεις; Έστω και αν αυτό δεν συμβαίνει (ή συμβαίνει μόνον σε κάποιο βαθμό) οι πολίτες πιστεύουν ακριβώς το αντίθετο. Η καχυποψία απέναντι σε όλους τους πολιτικούς είναι άλλη μια «σταθερά» του μεταπολιτευτικού οικοδομήματος.

Μεταξύ των παραγόντων που σχετίζονται με το πρόβλημα μπορούμε να αναφέρουμε τους εξής:

• Η αύξηση του πληθυσμού: Υπάρχουν πλέον περισσότερα στόματα να τραφούν, ενώ μέχρι το 2025, θα υπάρχουν 1,6 δισεκατομμύρια περισσότεροι άνθρωποι στη Γη.
• Το διαιτολόγιο του αυξανόμενου πληθυσμού: Οι διατροφικές συνήθειες πολλών ανθρώπων γίνονται πιο πλούσιες.
• Η παραγωγή βιοκαυσίμων, που οδηγεί στη διάθεση περισσότερης γη για το σκοπό αυτό, κάτι που έχει ως συνέπεια τη μείωση της προσφοράς τροφίμων και την αύξηση των τιμών σε κάποιες περιοχές.
• Η καταστροφή της γεωργικής παραγωγής από καιρικά φαινόμενα,
• Η ερημοποίηση εδαφών, δηλαδή η υποβάθμιση της γης που οδηγεί σε μικρότερη βιολογική παραγωγικότητα.
• Τα διαστρεβλωμένα συστήματα τιμολόγησης στη Δύση - όπως είναι οι υπερβολικές επιδοτήσεις στους γεωργούς της Ευρώπης και των ΗΠΑ.
• Άλλοι παράγοντες, όπως είναι τα αυξανόμενα κόστη των λιπασμάτων και του πετρελαίου, που έχουν κάνει τις σοδειές πιο ακριβές.

Από την προηγούμενη χρονιά έχουμε εισέλθει σε μια περίοδο που από τους αρμόδιους και τους ειδικούς θεωρείται ιδιαίτερα κρίσιμη για ένα θέμα που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «Μακεδονικό». Ουσιαστικά βέβαια, πρόκειται για την αξίωση της Κυβέρνησης των Σκοπίων να χρησιμοποιούν την ονομασία «Μακεδονία» για το νεοσύστατο κράτος τους, μαζί με τις αναφορές στο Σύνταγμά τους περί αλυτρωτικών βλέψεων και άλλες προκλητικές ενέργειες.

«Έχασε ο κύριος ΟΧΙ!». Με τέτοιες φράσεις ανακοίνωναν οι τουρκικές εφημερίδες και οι ειδησεογραφικές ιστοσελίδες τους τον αποκλεισμό του Τάσσου Παπαδόπουλου από τον δεύτερο γύρω των κυπριακών εκλογών. Χαράς ευαγγέλια και για τους αγγλο-αμερικανούς αλλά και τους ντόπιους – σε Ελλάδα και Κύπρο - υποστηρικτές του Σχεδίου Ανάν. Ενός σχεδίου «λύσης» που ο Κυπριακός λαός απέρριψε τον Απρίλιο του 2004, με πρωτοπόρο τον Πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο, ο οποίος έσωσε την τιμή όχι μόνο των Κυπρίων αλλά των Ελλήνων γενικότερα, που είχαν πολλές δεκαετίες να ακούσουν από τους ηγέτες τους ένα «ΟΧΙ». Παρά τις αρχικές προβλέψεις και δημοσκοπήσεις, που τον έφεραν αναμφισβήτητα πρώτο, ο σημερινός Πρόεδρος ήρθε τρίτος στις εκλογές της Κυριακής 17/2/08. Την επόμενη Κυριακή 24/02/08, νέος Πρόεδρος της Κύπρου εξελέγη ο ηγέτης του αριστερού κόμματος ΑΚΕΛ κ. Δημήτρης Χριστόφιας, μέχρι τώρα Πρόεδρος της Βουλής.