Γράφει ο Δρ. Μάριος Ευρυβιάδης

Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Πήγα στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου. Σ’ ένα δήμο της Αθήνας, όπου διαμένω. Πήγα σε μία γιορτή, εθνική αλλά ταυτόχρονα και κοινωνική. Ένα μάζωμα του κόσμου, ένα... πανηγύρι. Παιδιά όλων των ηλικιών, γιαγιάδες, παππούδες, γονείς, συγγενείς, φίλοι, γείτονες, αστυνομικοί, αιρετοί άρχοντες, πλανοδιοπώλες. Γέλια, χαρές, βηματισμοί, τύμπανα, φωτογραφίες, φωνές, κραυγές, αλλά πρωτίστως πρόσωπα χαμογελαστά και χαρούμενα. Πήγα εκεί με την οικογένειά μου. Πήγαμε στη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου – αυτή του ΟΧΙ κατά των ισχυρών του τότε κόσμου που ήθελαν να επιβάλουν διά της βίας τις ιδεοληψίες τους.

Μέσα στο σαματά, μεγάλων και μικρών, αναστοχάστηκα. Θυμήθηκα τις συζητήσεις στην τηλεόραση τις προηγούμενες μέρες, όπου διάφοροι αντιπαρατίθεντο εάν θα πρέπει ή όχι να συνεχίζεται ο θεσμός των μαθητικών παρελάσεων. Και στο μυαλό μου γυρόφερνε συνεχώς η από τηλεοράσεως, εικόνα της ιστορικού κυρίας Χριστίνας Κουλούρη. Πρέπει να καταργηθούν οι σχολικές παρελάσεις, υποστήριξε, διότι έχουν φασιστικές καταβολές και διότι είναι γνώρισμα ολοκληρωτικών καθεστώτων. Κοντολογίς έλεγε η κ. Κουλούρη ότι τέτοιου είδους εκδηλώσεις και ειδικά στα σχολεία και με μικρά παιδιά, είναι πολιτικά επικίνδυνες για τις δημοκρατικές αρχές και τις ελευθερίες όλων μας...

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

svoultepsi@yahoo.com

Θρήνος και κοπετός ξέσπασε ανά την Ελλάδα μόλις έγινε γνωστό ότι ο διεθνής οίκος αξιολόγησης – ο Θεός να τoν κάνει – Standard & Poors με έκθεσή του υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας. Ως γνωστόν, οι φελλοί επιπλέουν. Αλλά στην Ελλάδα επιπλέουν λίγο περισσότερο. Είτε για λόγους άγνοιας, είτε για λόγους μικροκομματικής σκοπιμότητας.

Φυσικά, η αλήθεια είναι διαφορετική. Ο σκοτεινός ρόλος των διαφόρων «οίκων αξιολόγησης» (Standard & Poors, Moodys, Fitch – έχει αποκαλυφθεί εδώ και έναν τουλάχιστον χρόνο, αλλά στην Ελλάδα οι ειδήσεις φθάνουν πάντα με σκόπιμη καθυστέρηση. Κατηγορήθηκαν ευθέως πως είτε υποτίμησαν τους κινδύνους από τα τοξικά ομόλογα, είτε σκόπιμα τους χάρισαν την αξιολόγηση ΑΑΑ, για να αυξήσουν τα κέρδη τους. Οι οίκοι αυτοί πληρώνονται από τις εταιρίες έκδοσης των ομολόγων, που επιθυμούν να εξασφαλίσουν υψηλή βαθμολογία. Γι’ αυτό και εξέδωσαν παραπλανητικές βαθμολογίες, που οδήγησαν στην πρόσφατη χρηματοοικονομική κρίση. Κάθε άλλο παρά τυχαία, η Standard & Poors αξιολόγησε με ΑΑΑ και την Lehman Brothers, τον κολοσσό που κατέρρευσε με μεγάλο κρότο.

του Χρήστου Κ. Σταϊκούρα

Βουλευτή Φθιώτιδας Νέας Δημοκρατίας

Επίκουρου Καθηγητή Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

cstaik@aueb.gr

Το ασφαλιστικό πρόβλημα στην Ελλάδα είναι βαθύτατα δομικό και οξύτατα διαρθρωτικό. Εγκολπώνονται στο σύστημα παράγοντες, ενδογενείς και εξωγενείς, που, διαχρονικά, τροφοδοτούν, αναπαράγουν, διογκώνουν και διαιωνίζουν το πρόβλημα.

Το ασφαλιστικό σύστημα χαρακτηρίζεται από νομοθετική πολυπλοκότητα, πολυνομία και πολυδιάσπαση, με αποτέλεσμα την ύπαρξη χαώδους γραφειοκρατίας. Χαρακτηρίζεται από έντονο πολυκερματισμό αφού λειτουργούν 155 φορείς και κλάδοι κύριας και επικουρικής ασφάλισης, υγείας και πρόνοιας, που εποπτεύονται από 5 διαφορετικά Υπουργεία.

Οι αντοχές του συστήματος περιορίζονται σοβαρά από:

τις μακροχρόνιες δημογραφικές εξελίξεις, όπως είναι η υπογεννητικότητα και η αύξηση του προσδοκώμενου χρόνου διαβίωσης,

την ανεργία και την αδήλωτη εργασία, και

την επιμήκυνση του χρόνου εκπαίδευσης.

Γράφει ο Χρύσανθος Λαζαρίδης
Δρ Οικονομετρίας-Δημοσιογράφος

Υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στα προνόμια και τα δικαιώματα: Τα δικαιώματα ισχύουν για όλους κι έχουν νόημα μόνον όταν μπορούν να τα ασκήσουν όλοι. Τα προνόμια -αντίθετα- ισχύουν μόνο για λίγους κι έχουν νόημα μόνο όταν τα απολαμβάνουν κάποιοι σε βάρος των υπολοίπων.

Οι συντεχνίες του Δημοσίου δεν αγωνίζονται για τα δικαιώματα του κοινωνικού συνόλου. Παλεύουν για να διατηρήσουν τα προνόμιά τους σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Οι συνδικαλιστές του ευρύτερου δημόσιου τομέα θεωρούν απόλυτα «φυσιολογικό» όταν απεργούν να έχουμε μπλακ άουτ, να παραλύει το εμπόριο, να μην καταβάλλονται οι συντάξεις στην ώρα τους, να μας πνίγουν τα σκουπίδια, να γίνεται κόλαση η καθημερινή μετακίνηση των πολιτών, να παραλύει η αγορά…
Η απεργία τους δεν είναι «ιερό δικαίωμα». Πρόκειται μάλλον για καταχρηστικό προνόμιο…

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

e-mail: svoultepsi@yahoo.com

Νόμος του κράτους είναι πλέον η ομαδοποίηση και ενοποίηση διαφόρων ασφαλιστικών φορέων. Φυσικά, ο δρόμος για την επίλυση του ασφαλιστικού προβλήματος είναι μακρύς. Το ασφαλιστικό σύστημα δεν θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια του και να ανταποκριθεί στις αυτονόητες συνταξιοδοτικές και ιατροφαρμακευτικές ανάγκες του ελληνικού λαού, αν τα ταμεία δεν αποκτήσουν έσοδα. Και για να αποκτήσουν έσοδα πρέπει να ξεφύγουν εντελώς από κρατικοδίαιτες λογικές και να λειτουργήσουν ως υγιείς ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Οφείλουν δηλαδή τα ασφαλιστικά ταμεία να επενδύουν τα αποθεματικά τους με τρόπο αποδοτικό σε βάθος χρόνου. Να επωφεληθούν άμεσα του νόμου που τους επιτρέπει να λαμβάνουν μέρος σε συγχρηματοδοτούμενα έργα και σε έργα του Δημοσίου. Να αποκτήσουν σοβαρούς ελεγκτικούς μηχανισμούς για να πολεμήσουν την εισφοροδιαφυγή, τη μαύρη εργασία, τις ανεξέλεγκτες δαπάνες υγείας.

Του Ιωάννη Παρίση

Η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσόβου προκάλεσε πολλές αντιδράσεις, κυρίως από το Βελιγράδι και τη Μόσχα. Φαίνεται όμως ότι θα προκαλέσει περισσότερες παρενέργειες στο μέλλον, αφού αποτελεί ήδη, από πλευράς διεθνούς δικαίου, προκλητική ενέργεια και κατά συνέπεια κακό προηγούμενο για άλλες περιοχές που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση.

Της Σοφίας Βούλτεψη

Η διαφθορά, οι πελατειακές σχέσεις και το πολιτικό χρήμα βρίσκονται στη βάση όλων των προβλημάτων που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία. Τον τελευταίο καιρό εμφανίστηκαν με τη μορφή μιας πολύ δυσάρεστης υπόθεσης, που ουσιαστικά αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου. Η διαφθορά είναι έγκλημα που ισοδυναμεί με φόνο, καθώς την ώρα που κάποιοι πλουτίζουν με μαύρο, βρώμικο χρήμα, άλλοι καταδικάζονται στην ανεργία και στην ανέχεια – εφιαλτικές συνέπειες της έλλειψης ανάπτυξης. Οι πελατειακές σχέσεις απορροφούν το σύνολο σχεδόν του ενδιαφέροντος των περισσοτέρων πολιτικών. Με αποτέλεσμα να μην μεριμνούν για την επίλυση των μεγάλων προβλημάτων που απασχολούν τους πολλούς, αλλά για την ικανοποίηση μεμονωμένων αιτημάτων, που μακροπρόθεσμα δεν βοηθούν ούτε τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους.