Ιάκωβος Τσούνης
Ο νεώτερος βετεράνος του Β’ΠΠ

Γράφει η Χρύσα Παρίση

Ο Δήμος Παπάγου έχει την τύχη και την τιμή να έχει μεταξύ των δημοτών του προσωπικότητες υψηλού επιπέδου. Ανθρώπους που έχουν διακριθεί στο χώρο της προσφοράς προς την Πατρίδα, τις επιστήμες, τις επιχειρήσεις, τον πολιτισμό. Ανάμεσά τους πρωτεύουσα θέση κατέχει ο ευπατρίδης Ιάκωβος Τσούνης, τον οποίο είχα την τύχη να γνωρίσω πολύ πρόσφατα και να εντυπωσιασθώ από το πολυσχιδές έργο του, την έκταση της δράσης του και το μέγεθος της προσφοράς του. Αυτοδημιούργητος, με αγάπη προς την Πατρίδα και τον Άνθρωπο, δεν έπαψε σ’ όλη του τη ζωή να προσφέρει.

Ο Ιάκωβος Τσούνης γεννήθηκε στην Πάτρα το έτος 1925. Είναι τα 13ον τέκνο, πατρός δημοσίου υπαλλήλου, Δασάρχη. Είναι απόγονος των πολεμιστών του 1821, Λονταίων και Πετμεζαίων. Κατά τον Ελληνο-ιταλικό πόλεμο του 1940, με έντονη φλόγα πατριωτισμού, ακολούθησε κρυφά το 12ον Σύνταγμα Πατρών στην Αλβανία και πολέμησε ως εθελοντής, σε ηλικία μόλις 16 ετών, παράδειγμα μοναδικό ηρωισμού, που προκάλεσε θαυμασμό και μνημονεύθηκε τότε συχνά από το B.B.C. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, έλαβε μέρος στην αντίσταση, με την ομάδα «ΑΠΟΛΛΩΝ». Ενώ μετέφερε εκρηκτικά, καταδόθηκε και συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίσθηκε. Απέφυγε τον θάνατο όταν μεταφερόμενος στο στρατοδικείο, κατόρθωσε να δραπετεύσει διασωθείς κατόπιν από τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό και τον Αστυνόμο Α. Έβερτ.

Γράφει ο Δρ Χρύσανθος Λαζαρίδης

Δημοσιογράφος – Οικονομολόγος

Αυτό που έγινε, στις αρχές του περασμένου Δεκεμβρίου ΔΕΝ ήταν «επανάσταση». Δεν ήταν «εξέγερση». Δεν ήταν «έκρηξη κοινωνικής διαμαρτυρίας». Όχι πως δεν υπάρχουν πολλές πραγματικές αιτίας κοινωνικές έκρηξης. Υπάρχουν και με το παραπάνω. Αλλά αυτό που έγινε προχθές δεν ήταν «εξέγερση». Όχι ακόμα, τουλάχιστον…
Η πυρπόληση κατοικημένων περιοχών δεν είναι κοινωνική «εξέγερση». Ο εμπρησμός μνημείων, όπως η Βιβλιοθήκη και το Αρχαιολογικό Μουσείο, δεν είναι «εξέγερση». Οι επιθέσεις κατά πυροσβεστών, που προσπαθούσαν να απεγκλωβίσουν ανήμπορα γερόντια από τις φλόγες δεν είναι «εξέγερση». Το εκτεταμένο πλιάτσικο δεν είναι «εξέγερση».

Ο τραγικός φόνος του 15χρονου από ένα «τρελαμένο» αστυνομικό δεν ήταν η αιτία. Ήταν μόνο η αφορμή - μιας έκρηξης που «ωρίμαζε» από καιρό.
Το προηγούμενο μήνα γνωστοί-άγνωστοι είχαν επιτεθεί βάναυσα μέσα στο λεγόμενο «Πανεπιστημιακό» άσυλο κι είχαν σπάσει το χέρι μιας καθηγήτριας. Χωρίς να έχει προηγηθεί ο θάνατος του 15χρονου μαθητή…

Το προηγούμενο μήνα, είχαν κακοποιήσει άγρια μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους ομιλητή που είχε προσκληθεί να δώσει διάλεξη στους φοιτητές Νομικής. Ούτε τότε είχε προηγηθεί ο θάνατος του 15χρονου…

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την Ιστορία την γράφουν οι ηγέτες, οι οποίοι καλούνται να λάβουν αποφάσεις για ότι αφορά τους λαούς και τα έθνη των οποίων ηγούνται. Είναι κατά συνέπεια τυχεροί οι λαοί που σε δύσκολες και κρίσιμες περιστάσεις ευτυχούν να έχουν ηγέτες ικανούς και αποφασιστικούς που στέκονται στο ύψος αυτών των περιστάσεων. Όταν τον Απρίλιο του 2004 ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος είπε «ΟΧΙ» στο ιδιοφυούς πανουργίας Σχέδιο Ανάν, διάφοροι ξένοι παράγοντες αλλά και τα εγχώρια τσιράκια τους (καλοπληρωμένα, όπως αποδείχθηκε) σε Ελλάδα και Κύπρο, εξεμάνησαν, απείλησαν και πρόβλεψαν καταστροφικές συνέπειες για την Κύπρο. Όμως η Κύπρος είναι μέλος της ΕΕ και προοδεύει. Σίγουρα δεν λύθηκε το πρόβλημα με την Τουρκία, αλλά αυτό είναι προτιμότερο από την κατάσταση που προέβλεπε το επαίσχυντο Σχέδιο Ανάν. Κάτω από απειλές και πιέσεις και κάτω από το βάρος της ιστορικής ευθύνης ο Τάσσος Παπαδόπουλος αποφάσισε να ακολουθήσει αυτό που η Ιστορία επιβάλλει στους Έλληνες ηγέτες.

Ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος κηδεύτηκε στις 15/12/2008 τιμημένος από τον Ελληνισμό και τους Έλληνες, αλλά ξεχασμένος από τα «ανεξάρτητα» ΜΜΕ της «πλουραστικής» ενημέρωσης. Όσα τον ανέφεραν αφιέρωσαν λίγα δευτερόλεπτα, την ίδια στιγμή που επί ημέρες και ώρες μας ενημέρωναν για τη δολοφονία και την κηδεία ενός ιδιοκτήτη νυκτερινού κέντρου. Κάποιοι δεν συγχώρεσαν ποτέ τον Τάσσο για το ΟΧΙ που τους είπε.

Παρακολουθώντας την συναυλία που οργανώθηκε στις 18/1/2009, για την ανάληψη της προεδρίας από τον Ομπάμα ("Barack Obama's welcome concert"), είδαμε το Μνημείο του Λίνκολν (Lincoln Memorial) μπροστά στο οποίο στήθηκε η γιορτή, και θέλοντας και μη κάναμε κάποιες σκέψεις. Πρόκειται για ένα κτίσμα που έγινε προκειμένου να τιμηθεί η προσφορά του 16ου προέδρου των ΗΠΑ, Abraham Lincoln και αποτελεί σημείο αναφοράς για την πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική ιστορία της Αμερικής. Επιπλέον όμως, και ειδικότερα σε ό,τι αφορά τη σημειολογία της αρχιτεκτονικής του, επισημαίνεται η σαφής παραπομπή στην αρχαιοελληνική αρχιτεκτονική παράδοση. Όπως αναφέρουν οι αμερικανικές εγκυκλοπαίδειες, «το μνημείο έχει την αυστηρή μορφή του ελληνικού δωρικού ναού» σημειώνοντας ότι «η κύρια επίδραση προέρχεται από τον Ναό του Διός στην Ολυμπία». Το 2007 το μνημείο αυτό καταχωρήθηκε έβδομο στην επίσημο κατάλογο των πλέον δημοφιλών αρχιτεκτονημάτων των ΗΠΑ (List of America's Favorite Architecture) από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτόνων.

Η ηρωική δασκάλα Χαρά Νικοπούλου, που δεν υπέκυψε επί μήνες στις πιέσεις του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, μέχρι που υπέστη επίθεση και ξυλοδαρμό από μουσουλμάνο παρακρατικό, αποτελεί το πρόσωπο που επιλέξαμε να προβάλουμε στο τεύχος αυτό. Ποιο ήταν το έγκλημά της ώστε να αποτελέσει στόχο; Τόλμησε να επιτελέσει συνειδητά το έργο της Ελληνίδας δασκάλας!

Η Χαρά Νικολοπούλου είναι δασκάλα στο Μέγα Δέρειο, ένα μειονοτικό χωριό του Έβρου κοντά στα ελληνο-βουλγαρικά σύνορα. Μόλις διορίστηκε, το 2004, επέλεξε να προσφέρει τις υπηρεσίες της σε έναν τόπο που πραγματικά τη χρειαζόταν. Εγκαταστάθηκε εκεί με τον σύζυγό της και μάλιστα έγινε δημότης του Δήμου Ορφέα, όπου ανήκει το χωριό, το οποίο αριθμεί 1.200 κατοίκους μουσουλμάνους. Κάποιοι από αυτούς ενοχλήθηκαν όταν τα παιδιά τους άρχισαν να κάνουν παρέλαση στις εθνικές γιορτές με παρότρυνση της δασκάλας. Μάλιστα μερίδα μειονοτικών θέλησαν να τη διώξουν από το σχολείο, υποστηριζόμενοι και από τους δύο μειονοτικούς βουλευτές της Ξάνθης και της Ροδόπης, ύστερα από παρότρυνση του ιμάμη της περιοχής. Υπέρ της απομάκρυνσής της τάχθηκε και ο μειονοτικός διευθυντής του σχολείου, καθώς και γονείς που υπέγραψαν σχετικό υπόμνημα. Είναι προφανές ότι η Χαρά γινόταν εμπόδιο στα σχέδια του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής. Όλα αυτά ήταν γνωστά από μήνες, όπως φαίνεται και από παλαιότερο άρθρο που αναδημοσιεύουμε σε ειδικό πλαίσιο.

της Χρύσας Παρίση

Το Ινστιτούτο Θερβάντες στην Αθήνα είναι ένας μορφωτικός και πολιτιστικός φορέας που λειτουργεί από το 1991 και συμβάλλει με τις δραστηριότητες του στη διάδοση της ισπανικής γλώσσας και την ανάπτυξη των ελληνο-ισπανικών μορφωτικών σχέσεων. Από τον Οκτώβριο 2007 νέος διευθυντής του Ινστιτούτου Θερβάντες είναι ο κ. Εουσέμπι Αγιένσα Πρατ, ελληνιστής, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης. Τον κ. Αγιένσα είχα τη χαρά να γνωρίσω πριν ενάμισι χρόνο, όταν συμμετείχε μαζί με άλλους Ισπανούς καθηγητές σε τελετή που έγινε στην Υπάτη Φθιώτιδος προς τιμήν του Καταλανού Αντόνι Ρουμπιό ι Λιουκ, μεγάλου ελληνιστή, συγγραφέα και διπλωμάτη, που είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος του έργου του στην Ελλάδα. Τότε όλοι είχαμε εντυπωσιαστεί από τα άριστα ελληνικά του κ. Αγιένσα και τον ανοικτό και φιλικό χαρακτήρα του. Ήταν λοιπόν πολύ ευχάριστο γεγονός η τοποθέτησή του ως διευθυντή του Ινστιτούτου Θερβάντες, γι΄ αυτό και του ζήτησα να μας πει κάποιες σκέψεις για το έργο του Ινστιτούτου και τη θέση του στην Ελλάδα. Συνάντησα τον κ. Αγιένσα στο γραφείο του, στην οδό Σκουφά στο Κολωνάκι και είχα μαζί του μια ευχάριστη και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση..

"Σε όποια θέση και αν μας τοποθετήσει η Εκκλησία, όσο ψηλά κι αν είναι αυτή πρέπει να ξέρουμε ότι αρχηγός είναι ο Χριστός μας και ο Χριστός είπε ότι όποιος θέλει να είναι πρώτος θα πρέπει να είναι διάκονος των άλλων" (από τα πρώτα λόγια του νέου αρχιεπισκόπου).

Ο μέχρι πρότινος Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας κ. Ιερώνυμος (κατά κόσμο Ιωάννης Λιάπης), εξελέγη νέος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος. Γεννήθηκε στα Οινόφυτα Βοιωτίας το 1938. Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής (Τμήμα Αρχαιολογίας) και της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και διετέλεσε υπότροφος του Ι.Κ.Υ. στις βυζαντινές σπουδές. Μεταπτυχιακές σπουδές στο Γκρατζ (Αυστρία) και στο Ρέγκενσμπουργκ και το Μόναχο (Γερμανία).

Εργάσθηκε ως πανεπιστημιακός βοηθός στην Αρχαιολογική Εταιρεία Αθηνών και ως φιλόλογος στη Λεόντειο Σχολή της Νέας Σμύρνης, στο 9ο Νυκτερινό Γυμνάσιο Αθηνών και στο Γυμνάσιο της Αυλώνας. Υπηρέτησε ως Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών & Λεβαδείας, ως Ηγούμενος των Ιερών Μονών Μεταμορφώσεως και Οσίου Λουκά, ως Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Το 1981 εξελέγη παμψηφεί Μητροπολίτης Θηβών & Λεβαδείας.

Η αποδημία του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου συγκίνησε την πλειονότητα των Ελλήνων και αποτέλεσε για μέρες το κύριο γεγονός της επικαιρότητας. Ως άνθρωπος με έντονη προσωπικότητα, ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος, λατρεύτηκε από την πλειονότητα του ελληνικού λαού, προβλημάτισε πολλούς, αλλά και απέκτησε αρκετούς εχθρούς. Τελικά ο απολογισμός αποδείχθηκε θετικός. Σύσσωμη η ηγεσία της Ελληνικής Πολιτείας τον συνόδευσε στην τελευταία του κατοικία, εκφράζοντας μόνο επαίνους. Καταλυτική η ομιλία του Προέδρου της Βουλής που περιείχε αποσπάσματα από τα λόγια όλων των κομμάτων για τον εκλιπόντα. Γενική η αποδοχή.
Η εφημερίδα μας, ως μνημόσυνο, και με την ευκαιρία της 187ης επετείου του 1821 που γιορτάζουμε φέτος, παραθέτει ένα απόσπασμα από λόγο του μακαριστού Χριστοδούλου, που έκανε στα Ψαρά το 2001, με τίτλο «Τί σημαίνει γιά μᾶς σήμερα τό 21;»