Τελικά στο Βουκουρέστι πετύχαμε ένα θετικό βήμα. Όχι τη λύση του, αλλά τη μη ήττα. Διότι εδώ που τα λέμε, το επιδιωκόμενο πλέον για την Ελλάδα δεν είναι ο αποκλεισμός της χρήσης του κλεμμένου ονόματος της «Μακεδονίας» αλλά ο αποκλεισμός της χρήσης του χωρίς επιθετικό προσδιορισμό. Που σημαίνει να μη κάνουμε και άλλη παραχώρηση. Η αλήθεια είναι ότι ο Καραμανλής είχε να ξεπεράσει τρεις κύριες δυσκολίες που κληρονόμησε από το πρόσφατο παρελθόν: Τη «διπλή» ονομασία που ήταν δική μας «έμπνευση» το 1992, τους λεονταρισμούς του Ανδρέα Παπανδρέου του 1994-95 και την ανυπαρξία πολιτικής της περιόδου Σημίτη. Με αυτή τη κληρονομιά και το διεθνές περιβάλλον που εν τω μεταξύ δημιουργήθηκε, επιδίωξε το εφικτό και προς το παρόν το πέτυχε. Είπε το πρώτο όχι.
Στις 4 Απριλίου το πρωί, υπό το κράτος εθνικής ευφορίας, μόνο εμβατήρια δεν έπαιζαν ραδιόφωνα και τηλεοράσεις. Τι δεν ακούσαμε στις πρωινές «ενημερωτικές» εκπομπές. Στη χώρα που δίδαξε το μέτρο, οι αντιδράσεις ήταν γεμάτες υπερβολή. Από τη μια ηρωικές κραυγές από την άλλη μίζερες δηλώσεις. Κάποιοι μίλησαν για ένα ακόμα ΟΧΙ «σαν του Μεταξά»!!! Εντάξει παιδιά, κόψτε κάτι… Όσο για τους λεβέντες του Κινήματος, το έφερναν αποδώ, το γύριζαν αποκεί, μπερδευόταν η γλώσσα τους και δεν τους έβγαινε. Τελικά τους διέσωσε ο Πάγκαλος. Οι «Ορθόδοξοι» εθνικόφρονες επιμένουν να βλέπουν το επιθυμητό αλλά όχι το εφικτό. Έτσι είναι, όταν δεν έχεις την ευθύνη μπορείς να ζητάς ότι θέλεις. Τζάμπα είναι. Καλά, οι «Συνασπισμένοι» προστάτες των λαών, μάλλον δεν αποφάσισαν ακόμη ποιο είναι το συμφέρον της Ελλάδας. Ίσως ακόμα εκπαιδεύεται το «παιδί». Οι άλλοι, οι «ορθόδοξοι», ζουν μάλλον με τα σύνδρομα της εποχής του «Πατερούλη»! Κυρία μου… δεν καταλαβαίνετε ή κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε; Ξεκαθαρίστε μας καταρχήν αν έχετε αποκηρύξει τα σχετικά με «την πλήρη εθνική αποκατάσταση του μακεδονικού λαού» της 5ης Ολομέλειά σας και μετά συζητάμε. Έτσι για να μη ξεχνιόμαστε.