Γράφει ο Κωνσταντίνος Φιλιππακόπουλος

Θεολόγος, μ/φ Κανονικού Δικαίου

Δημοτικός Σύμβουλος Παπάγου

“Αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς” (Γεν. 1,28) Ο στίχος αυτός της Παλαιάς Διαθήκης, είναι η ευλογία του Θεού προς τους ανθρώπους λίγες στιγμές μετά τη δημιουργία τους και η απαρχή της σχέσης ανθρώπου και φύσης. Η σχέση αυτή θα περάσει από εκείνη τη στιγμή πολλές φάσεις άλλοτε καλές όπου ο άνθρωπος θα βρει σύμμαχο στην επιβίωση του και στην δημιουργία κοινωνιών τη φύση και άλλες στιγμές που ο άνθρωπος την καταστρέφει με μοναδική ικανότητα μην υπολογίζοντας τις συνέπειες.

Αλλά ο Θεός όταν έδινε την ευλογία-εντολή αυτή τι εννοούσε πραγματικά; Και τι ήθελε να πετύχει με αυτό; Θα προσπαθήσουμε να διατυπώσουμε τη θέση της Ορθόδοξης Θεολογίας πάνω στο θέμα της διαφύλαξης του περιβάλλοντος. Πριν όμως είναι αναγκαίο να πούμε την αιτία και τον σκοπό που δημιουργήθηκε ο άνθρωπος. Επλάσθη «εξ’ απείρου αγάπης υπό του Τριαδικού Θεού… και ετέθη υπό του Θεού εις τον Παράδεισον ως επίγειος βασιλεύς». Γίνεται κατανοητή η ιδιαίτερη και τιμητική θέση που έχει ο άνθρωπος στη Δημιουργία. Συνάμα όμως διακρίνουμε και τη διαχειριστική εξουσία που έχει δοθεί από το Θεό στον άνθρωπο.

Γράφει ο Δημήτριος Σαρδέλλης

Υπτγος ε.α., υπεύθυνος παραγωγής και παρουσιάσεως Ρ/Φ εκπομπής ΕΑΑΣ «ΠΑΛΑΙΜΑΧΟΙ», Γ.Γ. Ενώσεως Οικογενειών Ελλάδος (ΕΟΕ)

Πιστεύοντας πως την περίοδο αυτήν των Χαρμόσυνων και Αγίων Ημερών της Χριστιανοσύνης πρέπει αποκλειστικά και μόνον να υπάρχει κάτι το οποίον τονίζει και επισημαίνει τον ερχομό του Υιού του Θεού για την σωτηρία του Κόσμου, άφησα τον εαυτό μου να περιπλανηθεί στην αναζήτηση ενός θέματος το οποίον να αρμόζει στο διάστημα που συνδέεται με την επερχόμενη γιορτή των Χριστουγέννων. Στην περιπλάνησή μου αυτή βρήκα αυτό που ταιριάζει στην περίοδο αυτή και σε όλους μας, κάτι το οποίον τονίζει τη χαρά της δημιουργίας και της δημιουργικότητας, αφού υπάρχουν τα χρώματα, τα φώτα και ο καθιερωμένος χριστουγεννιάτικος στολισμός στις πόλεις και στα σπίτια, στοιχεία τα οποία σηματοδοτούν τη συμμετοχή των ανθρώπων, τη συμμετοχή ολοκλήρου της οικογενείας, σε κάτι όμορφο και ξεχωριστό.

Έχει επικρατήσει η άποψη ότι τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή της χαράς, και αυτή είναι η πραγματικότητα, είναι η γιορτή της οικογενειακής θαλπωρής, των παιδιών, των δώρων και των παιχνιδιών. Η δε συμμετοχή στην καθ’ εαυτή θρησκευτική διάσταση της γιορτής αποτελεί, εν πολλοίς, μια παραδοσιακή εθιμική διαδικασία, στην οποίαν οφείλουμε να συμμετέχουμε όλοι μας, όπως κάθε χρόνο. Όμως μια τέτοια απλή αντιμετώπιση του γεγονότος των Χριστουγέννων συνιστά την επιδερμική και προσωρινή συμμετοχή σ’ αυτό και εκφράζει εκείνους που δεν έκαναν την προσπάθεια να μπουν στο βαθύ και συνάμα εκπληκτικό περιεχόμενο μιας εκκλησιαστικής γιορτής, η ουσία της οποίας άλλαξε το ρου της ιστορίας και προκάλεσε την μεγαλύτερη έκρηξη πνευματικών αληθειών και εσωτερικών αναζητήσεων που γνώρισε η ανθρωπότητα στη διαχρονική της διαδρομή. Γι’ αυτό και η κοσμική αντιμετώπιση του γεγονότος αδικεί, θα λέγαμε, αυτό καθεαυτό το γεγονός και αποστερεί από τους ανθρώπους τη δυνατότητα να μυηθούν στο παράδοξο και μέγα μυστήριο της ενσαρκώσεως του Λόγου, μυστήριο το οποίο καλεί όλους σε μια διαρκή μετοχή και εμπειρία η οποία νοηματίζει μια σύντομη και ατελή ανθρώπινη ζωή.

Γράφει ο Δημήτριος Σαρδέλλης

Υπτγος ε.α., Υπεύθυνος παραγωγής και παρουσιάσεως της ραδιοφωνικής εκπομπής ΕΑΑΣ «ΠΑΛΑΙΜΑΧΟΙ», Γ.Γ. Ενώσεως Οικογενειών Ελλάδος (ΕΟΕ)

Ότι είναι το κύτταρο για ένα ζωντανό οργανισμό είναι η Οικογένεια για την Κοινωνία. Πράγματι η Οικογένεια αποτελεί το μέγιστο κοινωνικό θεσμό αφού μέσα από αυτήν ικανοποιούνται βασικές ψυχολογικές ανάγκες του ανθρώπου, καλλιεργούνται και αναπτύσσονται τα ωραιότερα και υψηλότερα σε αξία ανθρώπινα συναισθήματα. Ίσως αποτελεί τη μόνη κοινωνική ομάδα που το «εγώ» εξομοιώνεται τοσό πολύ με το «εσύ» ώστε να μετουσιώνεται σε μια ενιαία προσωπικότητα του «εμείς» της οικογένειας όπου κάθε μέλος της φθάνει μέχρι αυτοθυσίας χάριν του άλλου και τέλος μέσα από αυτήν ουσιατικά ο άνθρωπος προσδιορίζεται και ως ο δημιουργός της ζωντανής δημιουργίας. Η οποία είναι η ωραιότερη από όλες τις άλλες δημιουργίες της ζωής (επιστημονική, φιλοσοφική κλπ) και τούτο επειδή είναι ζωντανή και έχει ανταπόκριση. Όταν δε ο άνθρωπος δημιουργεί, αισθάνεται ότι υπάρχει επομένως η Οικογένεια, έχει και υπαρξιακό καθαυτό χαρακτήρα για τον άνθρωπο. Δικαίως λοιπόν η Οικογένεια αποτελεί ένα μέγιστο κοινωνικό θεσμό που αξίζει να διατηρείται και να ενισχύεται ποικιλοτρόπως.

Όταν θέλουμε να κάνουμε κάτι σωστό και γερό βάζουμε γερά θεμέλια, και αυτά τα θεμέλια για την Οικογένεια τίθενται με τις κατάλληλες επιλογές των ανθρώπων που απαρτίζουν αυτήν, τις επιλογές των συζύγων, επιλογές που έχουν τις δικές τους προυποθέσεις οι οποίες όχι μόνο δεν πρέπει να καταστρέφουν, αλλά απλά να λογικοποιούν τον Έρωτα, αυτή την θεία δημιουργίκή δωρεά στη φύση από τον Θεό. Και ως προυποθέσεις μπορούν να αξιολογηθούν η βιολογική ωριμότητα των ανθρώπων που θέλουν να αποτελέσουν την βάση της οικογένειας, οι Πνευματικές Λειτουργίες αυτών, η κοινωνικότητα που αποτελεί παράγοντα ομαλής ή όχι οικογενειακής συνύπαρξης, η Ψυχολογική Ωριμότητα κάθε Συζυγικού μέλους η οποία εκφράζεται με γενικά χαρακτηριστικά και τέλος οι Οικονομικές Δυνατότητες των Συζύγων που αποτελούν βασικό παράγοντα στη διαμόρφωση των συζυγικών σχέσεων.

Γράφει ο Γεώργιος Γκόνης

Χειρουργός / Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών

Είναι κοινή παραδοχή ότι ένα από τα πιο δύσκολα εγχειρήματα είναι η προσπάθεια απόδειξης και αποδοχής του αυτονόητου. Η μη αποδοχή από τον «δύσπιστο» του πασιφανούς και αυτονόητου υποδηλώνει την έλλειψη λογικής προσέγγισης των δεδομένων ή άμετρη ιδιοτέλεια που κυριολεκτικά τυφλώνει. Δεν είναι βέβαια σπάνιος ο συνδυασμός παραλογισμού και ιδιοτέλειας
Στις κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις, η έλλειψη ορθολογισμού, στο βαθμό που υπάρχει, εξισορροπείται από τις δυνατότητες επιλογής και διαφυγής που έχει ο καθένας μας. Δεν συμφωνούμε, δεν μου αρέσεις, τελειώσαμε!

Στην έλλειψη όμως λογικής συνέπειας στον κοινό μας βίο δεν υπάρχει οδός διαφυγής, δημιουργούνται αδιέξοδα. Ίσως μια ενστικτώδης αντίδραση θα ήταν η παραίτηση και η αδιαφορία. Παραίτηση όμως και αδιαφορία για τα κοινά δημιουργεί συνθήκες θριάμβου της μετριοκρατίας, του παραλογισμού και του αμοραλισμού. Άμεσο και απτό αποτέλεσμα η υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής μας. Πολλοί συμφωνούν στη διαπίστωση ότι εγγίζουμε τον πυθμένα της παρακμής σε συλλογικό επίπεδο. Εάν τούτο είναι αληθές και δυστυχώς φαίνεται ότι είναι, απαιτείται άμεση και ίσως βίαιη αφύπνιση από τον λήθαργο της συλλογικής μας ραστώνης.