Της Χρύσας Παρίση

Οι σαλταδόροι της πολιτικής

Στη δημοκρατία μας, κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να πιστεύει ότι θέλει, να ανήκει σε όποια παράταξη επιθυμεί και φυσικά να εκφράζεται ελεύθερα. Αυτό αποτελεί δημοκρατικό επίτευγμα και, στο κάτω-κάτω είναι πολιτικά υγιές. Εκείνο το οποίο δεν είναι αποδεκτό, ούτε είναι πολιτικά ηθικό, είναι το να μεταπηδά – να «σαλτάρει» – κάποιος από παράταξη σε παράταξη, αναλόγως των συνθηκών, επιδιώκοντας την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του.

Φυσικά καθένας έχει το δικαίωμα να αλλάζει γνώμη, απόψεις και κατευθύνσεις στη ζωή του. «Μόνο οι τρελοί δεν αλλάζουν γνώμη». Αυτό όμως διαφέρει από την συμφεροντολογική παρακολούθηση… του ανέμου, ώστε να πηγαίνει κάποιος «όπου φυσάει καλύτερα». Στην πρώτη περίπτωση, φανερά και ευθαρσώς διατυπώνει την απογοήτευσή του ή παραδέχεται το λάθος του και εκφράζει τις διαφορετικές του θέσεις, στη δεύτερη προσπαθεί να κρύψει το παρελθόν και να παρουσιάσει κάτι άλλο. Αφού εξυπηρετήθηκε και ωφελήθηκε από τη μια παράταξη, προστρέχει στην άλλη, διότι γιατί εκεί εκτιμά ότι βρίσκεται το συμφέρον του, είναι δε έτοιμος να επανέλθει όταν τα πράγματα αλλάξουν.

Συχνά μάλιστα οι τύποι αυτοί είναι από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές των αφεντικών που κάθε φορά επιλέγουν, ενώ, αποκτώντας δύναμη, είναι έτοιμοι να επιτεθούν στους πρώην ομοϊδεάτες τους. Είναι οι πλέον επικίνδυνοι. «Αισχροί δούλοι και ελεεινοί αφέντες». Τους βλέπουμε συχνά, τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και επίπεδο τοπικών κοινωνιών. Αλλάζουν χρώματα προσπαθώντας να αποκρύψουν το παρελθόν τους. Συχνά ξεγελούν πολλούς. Όμως… ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον.